Fukuru

Με λένε Δημήτρη, οι φίλοι μου με φωνάζουν Accel, απ’το Acceleration. Είμαι ο κάτοχος ενός κίτρινου Mazda, το οποίο είναι cabrio εννοείται για να ανεμίζει η κόμη μου, αν και το ζελέ που έχω αδειάσει στην κράνα μου καθιστά αδύνατη την οποιαδήποτε κίνηση των μαλλιών μου.
Το βουμβουμ μου μόλις το έφτιαξα και το προσέχω σαν τα μάτια μου. Έχω όλα τα κομφόρ, ένα σταυρουδάκι στον καθρέφτη, ένα μπλε ματάκι στις ταχύτητες και την εικόνα του Αγ.Δημήτρη στο ντουλαπάκι. Σήμερα το απόγευμα με την παρότρυνση της αγαπητικιάς μου, πήγα στην εκκλησία με το αυτοκίνητο για να το διαβάσει ο παπάς. Αν και έχω να πατήσω σε εκκλησία απο 10 χρονών. Πέρσι πήγα στο γάμο του ξαδέρφου μου, ελπίζω σε κάτι να μετράει αυτό. Αφού πέρασαν τα 2 λεπτά ευλογίας και έφυγαν απο την τσέπη μου 20 Euro, ευχαρίστησα τον πάτερ και πανευτυχής μπήκα στο Mazda με το αμόρε. Έβαλα στο cd το τελευταίο του Μακρό, άνοιξα τον ενισχυτή, αύξησα την ένταση λίγο έτσι ώστε ίσα ίσα να το αντέχω χωρίς να ξεράσω και έβαλα πρώτη! Με μία καταπληκτική σπινιά άφησα σχεδόν τα μισά λάστιχα στον δρόμο. Γιατί κολλάω το γκάζι στο πάτωμα για να ξαναφρενάρω στα 50m κανείς δεν ξέρει. Πράσινο, γκάζι, 70 90 110 120 140, άδειος δρόμος.
Μόλις έγινε πράσινο, περνάω. Πολύ δυνατός ο κρότος, ο ενισχυτής δεν τον κάλυψε, ίσως πρέπει να πάρω μεγαλύτερο. Μικρά κομματάκια τζάμι, κηλίδες απο αίμα, η άσφαλτος, ο ουρανός, η άσφαλτος, ο ουρανός! Απότομο σταμάτημα. Πολύ καλά φρένα! Η Νίκη γιατί δεν μιλάει, έπρεπε να με στόλιζε με καντήλια. Γιατί τα σκέφτομαι όλα; Να φωνάξω για βοήθεια. Κάποιος θα έρθει… Γρήγορα μαζεύτηκαν. Χωρίς να φωνάξω. Ένας για υποστήριξη ρε μαλάκες, ένας! Πού πάνε; Λευκό Φώς… Ουπς μάλλον την έβαψα!

PS: Αφιερωμένο στον ξάδερφο που είχε την τύχη με το μέρος του. Να μην υπάρξει επόμενη.

Η νύχτα ήταν αρκετά βαρετή. Ο Παναγιώτης χωρίς όρεξη για πολλά πολλά και εγώ με την μόνιμη βαριεστημάρα μου, δεν είμασταν αυτό που θα έλεγε κανείς έτοιμοι για clubbin’! Ας είναι καλά η μία, αγία και οικουμενική TV με τις μαλακίες της που σε ωθεί στις εξόδους. Έτσι χωρίς πολύ κόπο αφού η πόλη ήταν σχεδόν άδεια κατευθυνθήκαμε στο πλησιέστερο στέκι όπου και ξεκινήσαμε την κατανάλωση της απαραίτητης ποσότητας μπύρας, ώστε να θεωρηθεί η βραδιά επιτυχής. Οι ενδιαφέρουσες παρουσίες ήταν 2 και δεν άρχισαν να δείξουν το ενδιαφέρον τους προς εμάς. Αποφασίσαμε λοιπόν να τις προσεγγίσουμε με σκοπό να ομορφύνει η παρέα μας. Πλησίασα εγώ την κοκκινομάλλα, στάθηκα δίπλα της και με περίσσιο θάρρος της είπα το όνομα μου και ζήτησα το δικό της. “Μαρία!” μου απαντά, λές και απαντούσε στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ. Ο Παναγιώτης είχε πιο δύσκολη αποστολή γιατί έπρεπε να κάνει κάτι ακροβατικά ανάμεσα στην σερβιτόρα, έναν υπέρβαρο που δεν έλεγε να μετακινηθεί ούτε εκατοστό και σε έναν μεθυσμένο χορευτή, προτού έρθει στην κατάλληλη θέση για τον διάλογο. Όταν έφερε εις πέρας την αποστολή του, πλησίασε και της είπε: “Παναγιώτης, θα μπορούσα να μάθω το όνομα σου;”. Το ξέρω, δεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε καν καλό σαν προσέγγιση, τετριμμένο κλπ. άσε που μόλις το είχα χρησιμοποιήσει! Αλλά περιμένετε γιατί ο Παναγιώτης έκρυβε άσσο στο μανίκι του! “Λίτσα” του απαντάει εκείνη όλο νάζι. Και συνεχίζει ο Παναγιώτης: “Από πού βγάινει; Απ’το Καλυψώ;”