Ας τα πω κι εγώ
Χθες μου ήρθε τελικά…
Τόσες μέρες περίμενα και περίμενα. Δεν είχα καταλάβει γιατί δεν ένιωθα αυτό που πραγματικά περίμενα. Χθες όμως κατάλαβα γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ. Έπρεπε να ξεπεράσω τα 15 περίπου χρόνια απραγίας, δικαστηρίων, κατηγοριών και κατρακύλας που είχε πάρει και με είχαν αηδιάσει τόσο πολύ.
Για να θυμηθώ τον πραγματικό καλλιτέχνη. Και να ξανακούσω τα τραγούδια που κανείς μας δεν ξέχασε, τα video clip που πάντοτε ήταν πρωτοποριακά, τις χορευτικές φιγούρες που κανείς δεν μπόρεσε να κάνει καλύτερα απο τον ίδιο. Θέλω να ελπίζω ότι η αγάπη του για τα παιδιά να ήταν όντως αθώα όπως έλεγε γιατί αν δεν είναι έτσι τα πράγματα… φτηνά την γλύτωσες Μιχαλάκη!
Ας τον θυμόμαστε για κάτι τέτοια καλύτερα:
Ζώνεκρος είπε,
Πέμπτη Ιουλίου 2, 2009 στο 1:42 μμ
Τι είναι πραγματικός καλλιτέχνης fukuru;
vlacha είπε,
Πέμπτη Ιουλίου 2, 2009 στο 2:12 μμ
Μες στο μυαλό μου είσαι! Συμφωνώ, σαν καλλιτέχνης είναι αξεπέραστος, σαν άνθρωπος ποιος ξέρει…
giorugosu είπε,
Παρασκευή Ιουλίου 3, 2009 στο 9:54 πμ
@Ζώνεκρος: Πιθανόν κάποιος με τεράστιο ταλέντο και πρωτοτυπία στην τέχνη που κάνει.
@Βλάχα: Σαν άνθρωπος, είχε πρόβλημα, εννοείται! Απο 5 χρονών είχε μπει στα βαθειά… δύσκολα παραμένεις νορμαλ.
Jane E. είπε,
Δευτέρα Ιουλίου 13, 2009 στο 9:02 μμ
Ποιος ξέρει καθείς τι κάνει στο κρεβάτι του… αν και παρουσιάζονται ως ενήλικες τα τότε “κακοποιημένα” παιδιά και ομολογούν πως ψευδομαρτύρησαν στο βωμό του χρήματος. Χα! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και δη του προβληματικού. Αλλά δεν βρίσκεται ίχνος χυδαιότητας στο έργο του, σαν καλλιτέχνης: divine προσωπικότητα.
giorugosu είπε,
Πέμπτη Ιουλίου 16, 2009 στο 9:02 πμ
indeed