Φασόλια φούρνου:

Αφού μουλιάσεις τα φασόλια απο την προηγούμενη νύχτα, τα βάζεις να βράσουν μαζί με ένα ολόκληρο κρεμμύδι και κομμένα κομμάτια καρότο.
Μόλις μαλακώσουν κάπως, τα βάζεις σε μία γάστρα/ταψί και προσθέτεις αλάτι πιπέρι και ότι μπαχαρικά γουστάρς να ούμε! Κόβεις απο πάνω φέτες ντομάτα και τα ψήνεις στο φούρνο μέχρι να πάρουν χρωματάκι. Πιστεύω ότι η προσθήκη λεπτών στρώσεων κασεριού απο πάνω θα έδινε ένα άλλο τόνο στο φαγητό αλλά και έτσι καλό βγαίνει.
Φωτογραφίες δεν έβγαλα… δυστυχώς.

Καλή όρεξη και καλές κλανιές μετά… είναι τόσο εύκολο που μέχρι και εγώ το έκανα! Τί περιμένεις λοιπόν;

Επόμενη συνταγή πατάτες φούρνου.

Σκεφτόμουν αρκετό καιρό να γράψω κάτι και μιας και έκανε την αρχή η Jane είπα αυτοβούλως να συμπληρώσω τα γραφόμενα της, if i may so…

Είχα δει αρκετά επεισόδια απο το αμερικάνικο, πάνω κάτω κατάλαβα πως δουλεύει η παραγωγή το επεισόδιο. Δεν θα σταθώ και πολύ στην κριτική επιτροπή, οι οποίοι απο το casting και μόνο φάνηκε ότι ψάχνουν κοριτσάκια έτοιμα για ξεπέτες και πρόθυμα να κάνουν τα πάντα για να πετύχουν στον χώρο αυτόν (ατάκα η οποία είχε θερμή υποδοχή απο την επιτροπή). Κοριτσάκια που αποχώρησαν απο το σόου γιατί δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν με τον Λυκειάρχη τους για τις απουσίες όσο καιρό θα ήταν στην εκπομπή. Άραγε ο κηδεμόνας της εν λόγω κοπελιάς, με τί μούτρα θα πήγε να ζητήσει μία ειδική αντιμετώπιση για την κόρη του; Πιθανότατα με ένα μεγάλο χαμόγελο υπερηφάνιας γιατί το καμάρι του είναι στο συγκεκριμένο ριάλιτι. Και λογικά το μήλο κάτω απο τη μηλιά πέφτει, ποτέ πολύ πιο μακρυά, άρα και ο γονιός την ίδια μαλακία κουβαλάει.

Δεν θα σταθώ στις διαφορές των εγχώριων “μοντέλων” με των κοριτσιών στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Υπάρχουν διαφορές και μάλιστα πολύ μεγάλες! Τόσο στον χαρακτήρα όσο και στον σωματότυπο. Δεν μιλάω για τα κιλά που εντοπίζεται εκεί το πρόβλημα απο την επιτροπή, πράγμα το οποίο δεν έχει γίνει σε όσα επεισόδια έχω δει απο την Αμερική. Ίσα ίσα που προσπαθούν να έχουν και μία στρουμπουλή, βασικά μία νορμάλ κοπέλα εδώ που τα λέμε, για να κάνει την διαφορά.
Μιλάω για την συμπεριφορά μέσα στο “σπίτι”. Πόσο καλύτερη συμπεριφορά έχει ένα κορίτσι που έχει μεγαλώσει στα γκέτο του Μπρούκλυν απο μία Αθηναία μπουζουκόβια; Εντυπωσιακά πολύ καλύτερη!

Και εκεί έρχεται το βασικό μου θέμα, η παραγωγή. Στο Αμέρικα είναι 45 λεπτά περίπου το επεισόδιο με γρήγορο μοντάζ, κομμένες σκηνές απο τις φωτογραφήσεις κυρίως, τις συμβουλές κλπ. Στο Ελλάντα είναι ένα δίωρο επεισόδιο (μιάμιση περίπου ώρα καθαρός χρόνος) τον οποίο πρέπει να γεμίσεις με όλες τις κατινιές και τις μαλακίες που θα κάνουν τα κουρίτσα γιατί δεν πολυέχεις υλικό σχετικό με την μόδα. Όταν μία κοπέλα ξεκινάει μία φωτογράφηση, οι συμβουλές που δίνει ο βοηθός της Τάιρα εκεί, είναι αρκετά ξεκάθαρες κλπ. κλπ. Αντίθετα το δικό μας καμάρι που του ανετέθη ο άχαρος τούτος ρόλος, θα κάνει σεξιστικό σχόλιο για το τί κορμιά βγάζει η χώρα μας μπας και μετά φάει λίγο κωλαράκι και ο ίδιος. Με λίγα λόγια, οι λάθος άνθρωποι στα λάθος σημεία, προσπαθούν να κάνουν τα λάθος πράγματα αντιγράφοντας λάθος τους μέντορες τους.

Και ερχόμαστε στην στιγμή της αποχώρησης. Που στο Αμέρικα η κυρά Τάιρα λέει τα ονόματα μπαμ μπαμ, με την βοήθεια ενός γρήγορου μοντάζ και με τις σκηνοθετικές οδηγίες για ησυχία στο σετ, όπως επίσης και με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Στο Ελλαδιστάν, πρέπει κάθε κοπελιά που θα παραμείνει στο σπίτι να επιβραβευτεί απο τις υπόλοιπες με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, ενίοτε και με κλασσικά ουρλιαχτά υστερίας, παρακολουθούμενα απο την βλακώδη έκφραση γεμάτη χαρά της οικοδέσποινας. Το κορίτσι θα περπατήσει όλο τον διάδρομο μέχρι τέλους (πράγμα που εμείς θα πρέπει να δούμε) με τα τακούνια της να ακούγονται περισσότερο απο το οτιδήποτε άλλο μέσα στο στούντιο και περιχαρής να πάρει την θέση της γλάστρας περιμένοντας το επόμενο χειροκρότημα.
Τελικά είναι τόσο δύσκολο να αντιγράψεις  κάτι;

Εναλλακτικές προτάσεις σπιτικής διασκέδασης: Project Runway & Top Chef. Και στα 2 οι διαγωνιζόμενοι τουλάχιστον δημιουργούν κάτι μόνοι τους!

Υποδέχεται και άλλη γροθιά στο σαγόνι του ο πρωταγωνιστής μας, ακολουθούμενη απο μία δεύτερη κατ’ευθείαν επάνω στα πλευρά του ενώ προσπαθεί να καλύψει ανεπιτυχώς το πρόσωπο του. Και κατεβάζοντας τα χέρια ενστικτωδώς ως ένδειξη αφόρητου πόνου η επόμενη έρχεται απο κάτω και δεξιά με κατεύθυνση προς τα πάνω. Με μία απότομη κίνηση το κεφάλι του κοιτάζει ξαφνικά τα φώτα ψηλά στο ταβάνι.

Και κάπου εκεί αρχίζει η διαδρομή προς το κρύο γεμάτο ιδρώτα καναβάτσο. Ο χρόνος σταματά να μετράει για εκείνον, μόνο για εκείνον. Πέντε τρίλεπτα ήταν άραγε αρκετά; Ο κόσμος βρίσκεται όρθιος ζητωκραυγάζοντας. Ο ίδιος αγνοεί τις εκκλήσεις του προπονητή του να μείνει όρθιος. Απλώνει τα χέρια και αγκαλιάζει το λευκό σεντόνι. Ανοίγει για λίγο τα μάτια και βλέπει δύο πόδια και ένα χέρι να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Σκέφτεται τον παππού του όταν του μάθαινε να μετράει, ένα δύο τρία…

Κλείνει τα μάτια, χαμηλώνει η μουσική υπόκρουση. Ανοίγει τα μάτια και βλέπει αυτήν μέσα στο πλήθος. Κεντρική πλατεία ώρα 4 το απόγευμα, μόλις έχουν βρεθεί και δεν λέει να σταματήσει τα φιλιά της. Ούτε αυτός θέλει εννοείται. Είναι άλλωστε η πρώτη του γκόμενα και σκέφτεται ότι θα είναι η μοναδική.
Ανοιγοκλείνει τα μάτια και βλέπει τον ιδρώτα του να πέφτει σταγόνα σταγόνα. Όλο και πιο πολύ, όλο και περισσότερες σταγόνες, σταγόνες βροχής. Κοιτάει ψηλά, βλέπει τα σύννεφα και την βροχή που πέφτει όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο δυνατά. Για μία στιγμή μπερδεύει τον ήχο του χειροκροτήματος με τον ήχο της βροχής.

Το νερό αρχίζει να μαζεύεται γύρω του. Προσπαθεί να σηκωθεί. Ακουμπάει τις γροθιές του κάτω και προσπαθεί να σπρώξει τον εαυτό του. η βροχή δυναμώνει. Το νερό φτάνει μέχρι τους αγκώνες του. Κοιτάει τριγύρω. Τα σχοινιά του ρινγκ είναι τα σύνορα της λίμνης που σιγά σιγά σχηματίζεται, έξω απο αυτά δεν βλέπει τίποτα.
Ήδη βρίσκεται κάτω απο την επιφάνεια της λίμνης και τώρα πια είναι πολύ εύκολο να σηκωθεί με την βοήθεια της άνωσης. Κοιτώντας προς τα δυνατά υπέρλαμπρα άστρα σπρώχνει δυνατά με τα χέρια του για να φτάσει στη επιφάνεια. Τώρα πια είναι στην επιφάνεια, όρθιος.
Και ο αγώνας συνεχίζεται…

Το ότι πλησίασα ένα μικρό βήμα πιο κοντά στον Μπουκόφσκι όταν με πήραν στα ΕΛΤΑ το είχα καταλάβει απο την αρχή.
Δυστυχώς όμως τώρα που με άλλαξαν τμήμα, και γαμιέται ο Δίας και δεν πρόλαβα να το μάθω και έπεσα πάνω στις εκλογές και περίμενε ο προϊστάμενος να βγάλω την δουλειά γιατί λέει το μόνο που θέλει είναι “τσαγανό” και να μην πελαγώνεις…
Μάλιστα, δηλαδή αν τον βάλω κάτω απο ένα αυτοκίνητο και του πω, το αυτοκίνητο έχει μία βλάβη και το απόγευμα το θέλω έτοιμο και με κοιτάξει με απορία τότε θα του πω με νόημα, έλα μωρέ, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο τσαγανό!

Δυστυχώς αυτή την φορά απομακρύνθηκα απο τον ήρωα-συγγραφέα μας, καθώς αγχώνομαι πάρα πολύ με την δουλειά σε σημείο που σκέφτομαι συνέχεια να τα παρατήσω και να πα να γαμηθούν και αυτοί και τα 740 που παίρνω. Αλλά ο ήρωας-συγγραφέας μας άντεξε καμμιά 15αριά χρόνια στην υπηρεσία αυτή. Το θέμα είναι ότι στα προηγούμενα τμήματα που ήμουν ήταν και γαμώ τις φάσεις όπως είπα σε προηγούμενο ποστ. Αλλά εδώ πρέπει να έπεσε κατάρα ή κάτι παρόμοιο γιατί δεν βλέπω φως στην άκρη του τούνελ.

Οπότε μπορεί κάποιος να μου πει ποιές είναι οι κατάλληλες διεργασίες έτσι ώστε να τα γράψω όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι και να περάσει ο μήνας μέχρι τις αρχές Νοέμβρη που τελειώνει η σύμβαση μου…? Ή πρέπει να έχεις κληρονομικό χάρισμα κλπ.?

Λοιπόν οι ψηφοφόροι μοιράζονται στις εξής κατηγορίες:

1) ΝΔ, όποιος ψηφίσει είναι πολύ απλά ηλίθιος.
2) ΠΑΣΟΚ, όποιος ψηφίσει είναι πολύ απλά ηλίθιος.
3) ΚΚΕ, όποιος ψηφίσει απλά πλανάται πλάνην οικτράν.
4) ΣΥΝ, όποιος ψηφίσει δεν ξέρει τί θέλει αλλά θέλει.
5) ΛΑΟΣ, όποιος ψηφίσει είναι απλά φασίστας. No excuses.

Οι υπόλοιποι… δεν ξέρω τί να πω… βοήθεια μας!
Τα λέμε περί των εκλογών μετεκλογικά και βλέπουμε.