Για πέντε λεπτά…

Αυτή την Πέμπτη 1 Φεβρουαρίου ας σκεφτούμε για πέντε λεπτά το περιβάλλον.
Δυστυχώς δεν είναι αστείο…

Περισσότερα εδώ

Για να μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες

Advertisements

first

She leaned herself on me. Placed her head on my chest. Golden hair, breathing slowly. Exhaling most of the time. She gave a little cough. Managed to turn her head so she could face me. She had that weird look of surprise. Even I was surprised. In fact I shouldn’t have been after all these years. I laid her on the couch and pulled back a bit. She tried to say something…
She felt her chest with her fingertips right were her heart kept beating at an even slower pace. Tried to say something… I grabbed my coat and walked back at the door. I paused for a while, turned around and walked towards her. I sat on the couch beside her and pushed her hair behind her ear. I looked at the photos of her family. Her husband, two beautiful children, all together at some beach somewhere in the world. I got my lips close enough to her ear so she could hear me whisper. «I never meant to do this. I’m so sorry!» I could see she wasn’t moving at all. I got out, closed the door and went home for some sleep.

Music

Επιτέλους μετά απο τόσο καιρό βρήκα τρόπο να ανεβάζω τραγούδια της επιλογής μου στο blog. Τέρμα οι ατελείωτες ώρες ψαξίματος για ένα τραγούδι της προκοπής. Απο εδώ και πέρα ότι ακούτε θα είναι απο την προσωπική μου δισκοθήκη και εάν δεν σας αρέσει… Μα τί λέω; Είμαι σίγουρος πως θα σας αρέσει!

Dream Sequence No 4 (part II)

Μπήκα μέσα στο κτίριο απο την πόρτα της κορυφής. Μπροστά μου ήταν γονατιστός ο Geregron & άγγιζε με τα δάχτυλα το πάτωμα. Κοίταξα ευθεία μπροστά. Μια αίθουσα απλωνόταν γύρω στα 20 μέτρα βάθος, 10 πλάτος & 5 ύψος με κολόνες οι οποίες είχαν ως διακόσμηση παράξενα όντα. Ο Geregron σηκώθηκε & μου έδειξε τους τοίχους & τις κολόνες. «Η διακόσμηση είναι άνθρωποι, πιθανόν οι μαθητές του σχολείου. Επίσης αυτή η αίθουσα δεν θα έπρεπε να χωράει κανέναν απ’τους δυό μας.» Γύρισα προς την έξοδο. Μία λαμπερή ηλιαχτίδα πλημμύριζε την είσοδο λες & ο ήλιος προσπαθούσε να περάσει απο την πόρτα. Ξαναγύρισα προς την αίθουσα & μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου άπλωσα το χέρι μου σ’εναν τοίχο. Μαύρη γλίτσα απλωνόταν παντού. Κάτι σαν υγρή κρύα πίσσα. Ο Geregron είχε εξαφανιστεί. Κοίταξα καλύτερα στον κοντινό τοίχο, η διακόσμηση ήταν οι διάφοροι συμμαθητές μου. Κάτι σαν το Alien φαντάστηκα & προσπάθησα να προετοιμαστώ. Στα πέντε λεπτά που πέρασα μέσα στην αίθουσα δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά οι τοίχοι, οι κολόνες, οι πόρτες & οι σκάλες άρχισαν να λιώνουν. Τα άτομα που βρίσκονταν παγιδευμένα σιγά σιγά άρχισαν να απελευθερώνονται. Προσπάθησα να μιλήσω με κάποιους απο αυτούς αλλά το σοκ που είχαν υποστεί ήταν μεγάλο για συζητήσεις. Ταυτόχρονα άλλοι τοίχοι,πόρτες & σκαλιά δημιουργόντουσαν φυλακίζοντας ξανά τους ανθρώπους σε άλλες στάσεις. Σε λιγότερο απο 2 λεπτά είχε τελειώσει η μετάβαση & έμεινα πάλι μόνος στην αίθουσα, η οποία είχε πλέον εντελώς διαφορετική διαρρύθμιση. Προσπάθησα να ακολουθήσω κάποια γνωστά σημεία αλλά τίποτα δεν θύμιζε το παρελθόν. Έτσι αποφάσισα να μείνω στην είσοδο, η οποία θα γινόταν μία ωραία έξοδος διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Μετά απο 5 λεπτά το σκηνικό επαναλήφθηκε δημιουργώντας μία νέα αίθουσα. Ξανά ήμουν ο μοναδικός μέσα στον χώρο. Αποφάσισα να βγώ απο το κτίριο. Βγήκα έξω & γύρισα για να το δω άλλη μία φορά. Η τεράστια πυραμίδα είχε αρχίσει να γυρνάει γύρω απο τον άξονα της. Απομακρύνθηκα & πήγα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κοιτούσα για αρκετή ώρα το θέαμα. Ξαφνικά προσγειώθηκε απότομα κάτι δίπλα μου, το οποίο με τίναξε αρκετά μέτρα. Όταν σηκώθηκα είδα τί ήταν. Με κοίταξε & έβγαλε μία αγριοφωνάρα άλλο πράγμα. Μπορώ να πω ότι εάν είχα την άνεση μου εκείνη τη στιγμή θα καθόμουν στο ίδιο σημείο αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με διέταξε να το βάλω στα πόδια. Ο Hulk με ακολουθούσε κατα πόδας & γρύλλιζε κατα καιρούς δείχνοντας τις προθέσεις του. «You gotta be kiddin’ me!» σκέφτηκα καθώς έτρεχα προς το σπίτι μου. Υπολόγισα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω σώος ώς εκεί. Σε ένα σημείο του δρόμου πετάχτηκε μπροστά μου ένας άλλος Hulk. Σταμάτησα ανάμεσα τους & κοίταξα μία τον ένα, μία τον άλλο. «NOW you’re shittin’ me!» φώναξα στους δύο πράσινους γίγαντες καθώς άρχισαν να τρέχουν προς τα μένα. Μόλις πλησίασαν απότομα έσκυψα με αποτέλεσμα να συγκρουστούν στον αέρα & να εξαφανιστούν μέσα σε μία μπάλα φωτός. Εντυπωσιασμένος απο το αποτέλεσμα της δειλίας μου κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Να μην σας τα πολυλογώ, στο δρόμο συνάντησα άλλους έξι Hulk τους οποίους & εξόντωσα με τον ίδιο τρόπο. Ένα μόνο έχω να πω: Ευτυχώς ήταν ζυγός ο αριθμός τους γιατί αλλιώς να δούμε τί θα έκανα αυτόν που περίσσευε!

Dream Sequence No4

Βιαστικά μάζεψα τα βιβλία, βιαστικά έφαγα το πρωινό μου, βιαστικά έβαλα τα ρούχα μου & βιαστικά ξεκίνησα για το σχολείο. Πρωί πρωί & να σε ταλαιπωρούνε έτσι, σκέφτηκα, γιατί δεν περιμένουνε να ανοίξει το μάτι μας πρώτα; Έφτασα στο σπίτι του Γιάννη. Του φώναξα δυο τρεις φορές αλλά δεν εμφανίστηκε. Άνοιξα την εξώπορτα & χτύπησα την πόρτα του σπιτιού. Δεν απάντησε κανείς. Επέμενα λιγάκι ακόμα & μετά τα παράτησα. Πιθανόν θα ξεκίνησε χωρίς εμένα. Επόμενος σταθμός το σπίτι του Πασχάλη. Έμενε δίπλα σε κάτι ξεχασμένες γραμμές τρένου, στις οποίες μόνο μία φορά είδαμε κίνηση απο κάτι τρένα που κουβαλούσαν άρματα για το κοντινό στρατόπεδο. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά ανοιχτό & αφύλαχτο με πολυκατοικίες εκατέρωθεν των γραμμών. Πολύ σκοτεινή μέρα σκέφτηκα & έστρεψα το βλέμμα μου στα σύννεφα. Το πιο χαρούμενο χρώμα τους ήταν σκούρο γκρί. Λογικό για Νοέμβρη αλλά κάτι δεν κολλούσε στο όλο σκηνικό. Εκεί όπου τα σύννεφα είχαν κενά & λογικά κάποιος θα περίμενε να δει τον ουρανό, το μόνο που έβλεπες ήταν σκοτάδι. Κοίταξα με απορία λίγο καλύτερα. Σταμάτησα να περπατώ. Μου φάνηκε σαν πολλά λαμπάκια να άναψαν ξαφνικά & να φώτιζαν μέσα απο τα σύννεφα. Λίγα δευτερόλεπτα & μετά τα σύννεφα κυριάρχησαν στον ουρανό. Προχώρησα γρήγορα προς το σχολείο, αφήνοντας το σπίτι του Πασχάλη πίσω μου γιατί υπέθεσα ότι θα είχαν φύγει μαζί. Όταν έφτασα στο Γυμνάσιο βρέθηκα μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Στα πέντε πρώτα δευτερόλεπτα που μπορούσα να σκεφτώ λογικά διαπίστωσα ότι σε όλη τη διαδρομή απο το σπίτι μέχρι εδώ, δεν είχα συναντήσει άνθρωπο. Αρχικά δεν μου έκανε αίσθηση αλλά τώρα που έβλεπα το κτίριο κατάλαβα ότι ίσως να έχουν κρυφτεί. Πλησίασα το κτίριο απο την μπροστινή του πόρτα, ή καλύτερα απο εκεί που παλιά βρισκόταν η μπροστινή πόρτα. Όσο ύψωνα το βλέμμα μου τόσο περισσότερο δέος ένιωθα. Πρέπει σίγουρα να ξεπερνούσε σε ύψος τα 500 μέτρα. Όταν κοίταξα στο σημείο που βρισκόταν παλιά η είσοδος & είδα ότι όντως εκεί υπήρχε μία πόρτα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Πως είναι δυνατόν να συνέβαινε αυτό. Απο φυσικής απόψεως δεν ευσταθεί. Μπροστά μου, ακριβώς στη θέση που βρισκόταν παλαιότερα το γυμνάσιο τώρα στεκόταν επιβλητικά μία ανάποδη πυραμίδα. Η κορυφή της αντεστραμμένης πυραμίδας δεν ήταν καρφωμένη στο έδαφος. Απλά άγγιζε ελαφρώς το χώμα. Στο 1.5 μέτρο περίπου απο το έδαφος υπήρχε κάτι που θύμιζε είσοδο. Η περιέργεια μου ήταν τόσο μεγάλη που υπερνίκησα όποιανδήποτε φοβία είχα & άνοιξα την πόρτα της πυραμίδας.

Σε λίγο 29…

Σε λιγότερο απο (κοίταγμα στο ρολόι του PC) μία ώρα θα είμαι 29. Δηλαδή θα έχω ζήσει full 29 χρόνια & θα μπαίνω στο τριακοστό έτος της ηλικίας μου. Άρα γίνομαι τριάντα; Fuck! Δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται ή δεν ακούγεται τόσο άσχημο όσο φαίνεται; Καιρός για απολογισμό όσων έχω περάσει κλπ.; Δεν νομίζω… Όπως γράφει κάποιος τύπος σε ένα τοίχο κοντά στο σπίτι μου, «Δεν μετανοιώνω για τα λάθη μου, μετανοιώνω για τις αναμνήσεις που έχω απο αυτά!» Τί περιμένω απο το μέλλον; Ότι κάθε υγειής παράφρον, world domination! Αλλά αυτά θα τα ακούσετε απ’τις ειδήσεις.
Το δύσκολο πράγμα πλέον με τα όνειρα μου είναι ότι τώρα ξέρω τί ακριβώς θέλω. Όχι σε γενικές γραμμές, ξέρω ακριβώς τί θέλω στην λεπτομέρεια. Απο το ποιά γυναίκα μου αρέσει, σε ποιά μέρη θέλω να πηγαίνω, μπαράκια που μου αρέσουν & φυσικά ποιά άτομα θεωρώ φίλους μου. Όλα εκείνα που πλησιάζουν σε αυτά αλλά δεν είναι, μπορώ να πω ότι μου είναι άκρως άχρηστα & αποκρουστικά. Κάτι τελευταίο, είμαι Αιγόκερως με ωροσκόπο Αιγόκερω που δεν ξέρω τί πάει να πει αλλά trust me, it sucks big time!