Dream Sequence No4

Βιαστικά μάζεψα τα βιβλία, βιαστικά έφαγα το πρωινό μου, βιαστικά έβαλα τα ρούχα μου & βιαστικά ξεκίνησα για το σχολείο. Πρωί πρωί & να σε ταλαιπωρούνε έτσι, σκέφτηκα, γιατί δεν περιμένουνε να ανοίξει το μάτι μας πρώτα; Έφτασα στο σπίτι του Γιάννη. Του φώναξα δυο τρεις φορές αλλά δεν εμφανίστηκε. Άνοιξα την εξώπορτα & χτύπησα την πόρτα του σπιτιού. Δεν απάντησε κανείς. Επέμενα λιγάκι ακόμα & μετά τα παράτησα. Πιθανόν θα ξεκίνησε χωρίς εμένα. Επόμενος σταθμός το σπίτι του Πασχάλη. Έμενε δίπλα σε κάτι ξεχασμένες γραμμές τρένου, στις οποίες μόνο μία φορά είδαμε κίνηση απο κάτι τρένα που κουβαλούσαν άρματα για το κοντινό στρατόπεδο. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά ανοιχτό & αφύλαχτο με πολυκατοικίες εκατέρωθεν των γραμμών. Πολύ σκοτεινή μέρα σκέφτηκα & έστρεψα το βλέμμα μου στα σύννεφα. Το πιο χαρούμενο χρώμα τους ήταν σκούρο γκρί. Λογικό για Νοέμβρη αλλά κάτι δεν κολλούσε στο όλο σκηνικό. Εκεί όπου τα σύννεφα είχαν κενά & λογικά κάποιος θα περίμενε να δει τον ουρανό, το μόνο που έβλεπες ήταν σκοτάδι. Κοίταξα με απορία λίγο καλύτερα. Σταμάτησα να περπατώ. Μου φάνηκε σαν πολλά λαμπάκια να άναψαν ξαφνικά & να φώτιζαν μέσα απο τα σύννεφα. Λίγα δευτερόλεπτα & μετά τα σύννεφα κυριάρχησαν στον ουρανό. Προχώρησα γρήγορα προς το σχολείο, αφήνοντας το σπίτι του Πασχάλη πίσω μου γιατί υπέθεσα ότι θα είχαν φύγει μαζί. Όταν έφτασα στο Γυμνάσιο βρέθηκα μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Στα πέντε πρώτα δευτερόλεπτα που μπορούσα να σκεφτώ λογικά διαπίστωσα ότι σε όλη τη διαδρομή απο το σπίτι μέχρι εδώ, δεν είχα συναντήσει άνθρωπο. Αρχικά δεν μου έκανε αίσθηση αλλά τώρα που έβλεπα το κτίριο κατάλαβα ότι ίσως να έχουν κρυφτεί. Πλησίασα το κτίριο απο την μπροστινή του πόρτα, ή καλύτερα απο εκεί που παλιά βρισκόταν η μπροστινή πόρτα. Όσο ύψωνα το βλέμμα μου τόσο περισσότερο δέος ένιωθα. Πρέπει σίγουρα να ξεπερνούσε σε ύψος τα 500 μέτρα. Όταν κοίταξα στο σημείο που βρισκόταν παλιά η είσοδος & είδα ότι όντως εκεί υπήρχε μία πόρτα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Πως είναι δυνατόν να συνέβαινε αυτό. Απο φυσικής απόψεως δεν ευσταθεί. Μπροστά μου, ακριβώς στη θέση που βρισκόταν παλαιότερα το γυμνάσιο τώρα στεκόταν επιβλητικά μία ανάποδη πυραμίδα. Η κορυφή της αντεστραμμένης πυραμίδας δεν ήταν καρφωμένη στο έδαφος. Απλά άγγιζε ελαφρώς το χώμα. Στο 1.5 μέτρο περίπου απο το έδαφος υπήρχε κάτι που θύμιζε είσοδο. Η περιέργεια μου ήταν τόσο μεγάλη που υπερνίκησα όποιανδήποτε φοβία είχα & άνοιξα την πόρτα της πυραμίδας.

Advertisements

5 thoughts on “Dream Sequence No4

  1. Ο/Η Geregron λέει:

    Κάτι μου θυμίζει αυτό. Γράψε και το υπόλοιπο μη μας αφήνεις σε αγωνία . 6 και σήμερα για dsl

  2. Ο/Η vlacha λέει:

    Τι ωραία όνειρα βλέπεις!!!
    Βλέπω σου έχει μείνει το άγχος του πρωινού ξυπνήματος για το σχολείο (όπως και στους περισσότερους από εμάς, πιστεύω). Το άγχος των απογευμάτων της Κυριακής σου έχει μείνει;
    🙂

  3. Ο/Η Giorugosu λέει:

    @Geregron: 6 & σήμερα… yupie! Το υπόλοιπο είπα να μην το γράψω επειδή δεν είχε & μεγάλη επιτυχία. Αλλά κάτι θα κάνω.

    @βλάχα: Αυτό το είδα στο γυμνάσιο. Άγχος για το πρωϊνό ξύπνημα είχα λιγουλάκι αλλά το απόγευμα της Κυριακής το περνούσα ήρεμα!

  4. Ο/Η geregron λέει:

    Κοίταξα μέσα και μια αίθουσα απλώνονταν μπροστά μου γύρω στα 20 μέτρα βάθος, 10 πλάτος και 5 ύψος με κολόνες περίεργα όντα σκαλισμένα που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν είχα δει και στην άλλη άκρη της αίθουσας μια μεγάλη ξύλινη πόρτα με ενίσχυση από ατσάλινες ράβδους. Μετά το πρώτο σοκ κοίταξα πάλι έξω βλέποντας ότι η πυραμίδα σε εκείνο το σημείο δεν ξεπερνούσε τα 2 τετραγωνικά μέτρα πως μπορούσε η αίθουσα να είναι μεγαλύτερη. Πήρα την απόφαση να μπω μέσα. Αφού σκαρφάλωσα μέσα στην πόρτα ένα απόκοσμο φως άρχιζε να πλυμηρίζει την αίθουσα τονίζοντας τις ανατριχιαστικές μορφές στις κολόνες. Ένα κρύο αεράκι άρχισε να φυσά, μην μπορώντας να καταλάβω από πού προέρχεται, και να δυναμώνει όλο και περισσότερο μαστιγώνοντας το πρόσωπό μου. Άρχισα να κατευθύνομαι προς την μεγάλη πόρτα προσπαθώντας να μην κοιτάζω δεξιά και αριστερά με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο. Όταν έφτασα η πόρτα με ένα απαλό τρίξιμο άνοιξε δίχως να προλάβω να την ακουμπήσω. Το θέαμα που αντίκρισα ήταν φοβερό και συνάμα ανατριχιαστικό ………………

  5. Ο/Η Giorugosu λέει:

    @geregron: Πιστεύω ότι την άλλη βδομάδα θα έχεις blog right?
    Πολύ καλό το κείμενο, με τη διαφορά ότι εγώ προτιμώ να είμαι πολύ πιο σύντομος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s