dEUS – Vantage Point

Στις 18 Απριλίου κυκλοφόρησε το καινούριο album των πολυαγαπημένων βέλγων εκ Αμβέρσας dEUS.
Δεν το έχω στα χέρια μου ακόμη, αλλά με μία προακρόαση μέσω internet την προηγούμενη βδομάδα μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά απογοητευμένος.
Ο ήχος είναι ήρεμος, βατός, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις & ξεσπάσματα.
Μάλλον θα έλεγα ότι μοιάζει περισσότερο με δίσκο των Magnus, τελικά η εισχώρηση του Mauro στο γκρουπ τους ηρέμησε, και πολύ λιγότερο με κλασσικό δίσκο dEUS.
Θα πάω να τους δω βέβαια στο Rockwave και ελπίζω να παίξουν αρκετά απο τα παλιά…
Δύο τραγούδια που ξεχώρισα είναι το «Oh Your God» και το «The Architect»
δείτε το κλιπ του δεύτερου:

Λέξη

Φοράει ένα φόρεμα σε ανοιχτό πράσινο. Απλά κάθεται και χαμογελάει κοιτώντας ψηλά τον ήλιο. Κλείνει τις παλάμες των χεριών της και τον ρωτάει αν θα ήθελε να δει τί κρύβει… Αν αυτός είναι ο λόγος που γελάς θα ήθελα να το δω οπωσδήποτε. Χαμογελάει ακόμη πιο έντονα και αλλάζει το χρώμα του φορέματος σε γαλάζιο. Όταν σε βρω θα στο δείξω. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κρατήσω μυστικό.

Θυμάται μόνο τα απλά λόγια και το άρωμα. Χαμογελάει όταν σκέφτεται τι θα πρέπει να του πει… Θα τον δει ποτέ ξανά με τα ίδια μάτια; Κάποτε τα είχε καλύψει με την παλάμη της για να κρύψει τον ήλιο από πίσω του, να μπορέσει να δει περισσότερα από την φιγούρα του. Το φόρεμα άνθισε στη μέση και στο στήθος της. Κόκκινα τριαντάφυλλα πάνω σε λευκό φόρεμα. Εκείνη δεν σταμάτησε να κοιτάει τις κλειστές παλάμες της και να σκέφτεται, να θυμάται, να ονειρεύεται, να χαμογελάει.

Μετά από ώρα κοίταξε μπροστά στον ωκεανό. Έβλεπε ένα γαλάζιο παντού, θάλασσα και ουρανός. Έβαλε τα πόδια της ακόμη πιο βαθιά μέσα στην άμμο. Δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Σηκώθηκε προσεκτικά, τα λουλούδια πέσανε στα γόνατα της, στην άκρη του φορέματος. Άλλαξε το χρώμα σε διάφορους πορτοκαλί τόνους, βρήκε τον σωστό και τίναξε τα λουλούδια στην άμμο. Προχώρησε λίγο και σταμάτησε… γύρισε και τον είδε να κάθεται, να την κοιτά και να περιμένει. Ίσα που μπορούσε να τον διακρίνει αλλά ήξερε ποιός ήταν. Το φόρεμα κόκκινο, αυτός σκοτεινός.

Ήθελε να γράψει πέντε λέξεις να της πει… Γι’αυτό αγόρασε ένα μικρό μπλοκάκι σημειώσεων με ένα μολύβι. Περισσότερο έκανε αφηρημένα σχέδια παρά λέξεις. Δεν σκέφτηκε ποτέ αυτά που θα της έλεγε. Στα σοβαρά τώρα, σκέφτηκε, πρέπει να ξέρω τί θα πω. Έγραφε και έσβηνε, έγραφε έσβηνε, έσκιζε την σελίδα… Κλεισμένος στο δωμάτιο προσπαθούσε να κυνηγήσει τη μούσα του. Άπλωνε το χέρι στο μπουκάλι και κατέβαζε γερές γουλιές. Εδώ και 3 μέρες το ίδιο σκηνικό, ποτό, γράψιμο, ύπνος. Κανένα αποτέλεσμα.

Ξύπνησε, κοίταξε το ρολόι και σηκώθηκε. Βγήκε έξω στο μπαλκόνι. Κίνηση, κόσμος, φασαρία. Επέστρεψε μέσα και έκλεισε τις κουρτίνες. Κοίταξε τα πόδια του. Τότε είδε για πρώτη φορά την σκιά του. Τον είχε καλύψει μέχρι το γόνατο. Σήκωσε το πόδι του αλλά δεν μπόρεσε να το δει καλύτερα. Τράβηξε τις κουρτίνες, άναψε τα φώτα όμως όπου και να πήγαινε τα πόδια του καλύπτονταν απ’τη σκιά του. Έκανε μπάνιο, κάτι που κάθε ηλίθιος πανικόβλητος θα έκανε. Φυσικά και δεν κατάφερε τίποτα… Έπειτα έκανε το δεύτερο πράγμα που θα έκανε ένας ηλίθιος πανικόβλητος. Κοιμήθηκε. Προσπάθησε δηλαδή, χωρίς αποτέλεσμα… Άνοιξε το συρτάρι και έβγαλε κάτι χάπια. Όταν ξύπνησε είχε καλυφθεί πλέον ως το στέρνο του. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που γινόταν… όχι τώρα!

Είχαν περάσει ήδη δύο μέρες και πλέον ήταν εντελώς σκοτεινός. Δεν μπορούσε να βγεί έξω έτσι. Δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέψει να τον δουν έτσι. Εδώ δεν μπορούσε ο ίδιος να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Όμως έπρεπε να βγει, ειδικά σήμερα. Σκεφτόταν μόνο εκείνη πλέον προσπαθώντας να μείνει στην πραγματικότητα. Είχε δημιουργήσει παράλληλες σκέψεις, όπου έβγαινε στον κόσμο και πήγαινε να την βρεί. Όπου ερχόταν στο σπίτι του εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη. Όλα αυτά ήταν σίγουρος ότι σε κάποια παράλληλη πραγματικότητα θα έχουν ήδη γίνει. Αυτός είχε διαλέξει να κατοικεί στην συγκεκριμένη μίζερη, επίπονη, καταθλιπτική και πλέον σκοτεινή ζωή του.

Εδώ κάπου έβλεπε την γραμμή που είχε τραβήξει πιο παλιά για τον εαυτό του. Σηκώθηκε πήρε το μπλοκάκι στα χέρια του και έγραψε τρεις φορές την ίδια λέξη. Φως, φως, φως. Μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε για τη θάλασσα. Θυμήθηκε πού θα ήταν αυτή και απο μακριά σχεδόν την έβλεπε. Μέσα στο άπλετο φως, στο κόκκινο της φόρεμα, να χαμογελάει και να σβήνει το σκοτάδι καθώς αυτός την πλησίασε.

Πέντε;

Το πέντε έπρεπε να είναι πριν το τέσσερα.

Μόνο αυτό χρειάστηκε για την γνωριμία μας. Έκανα εγώ την πρώτη κίνηση, δεν το συνηθίζω ούτε και θα έπρεπε στην συγκεκριμένη περίπτωση. Είχα ήδη περάσει απο τη νέα μεταμόσχευση μου αφού είχα κερδίσει μία δωρεάν αλλαγή νεφρών απο το απόκομμα κάποιας εφημερίδας. Ήμουν πλέον 35% κάποιος άλλος/άλλο. Συναντηθήκαμε την πρώτη φορά για ένα γρήγορο σύντομο καφέ. Μπορώ να πω ότι ήθελα να την γνωρίσω καλύτερα μετά απο το μισάωρο συνομιλίας μας. Έκανε αυτή κίνηση, σε 2 μέρες για φαγητό. Μου έδωσε τις συντεταγμένες και αμέσως τις αναγνώρισε το κινητό. Είχα ξαναπάει εκεί. Ήταν απο τα πιο εξεζητημένα Junk and/or Fast Food μέρη που είχα πάει ποτέ. Γρήγορα γρήγορα φάγαμε το Ιταλοασιατικό φαγητό μας, τελείωσα την μπύρα μου και αποχαιρετιστήκαμε. Στο σπίτι έκανα μπάνιο και ξέρασα ότι είχα φάει… Ήταν πολύ νωρίς για το καινούριο μου στομάχι η δοκιμή τέτοιας κουζίνας. Αν είχαμε πάει σε Νεομεξικάνικο μπορεί να είχα πεθάνει!

Μετά απο 2 μέρες ξαναβρεθήκαμε. Πήγαμε σε ένα club με retro-industrial μουσική παρά την θέληση μου. Προσπάθησα να ηρεμήσω λίγο, άλλωστε σε καμμιά ώρα το πολύ θα έχουμε φύγει. Σε 35 λεπτά τελικά φύγαμε. Αποφασίσαμε να πάμε για ύπνο. Την χαιρέτησα, με χαιρέτησε και πήγα σπίτι κοιμήθηκα. Το πρωί κανόνισε να με συναντήσει το απόγευμα. Την περίμενα για τουλάχιστον 2 ολόκληρα λεπτά, κανονικά θα έφευγα αν ήξερα ότι θα περιμένω. Πήγαμε στο σπίτι της και κάτσαμε στον μοναδικό καναπέ που είχε. Έπιανε ολόκληρο το μήκος του δωματίου και είχε χρώμα κόκκινο. Πήγε να φέρει μπύρες και εγώ κοιτούσα τη μικροσκοπική βιβλιοθήκη. Έβγαλα ένα player που είχα και το κόλλησα στον τοίχο και το έβαλα να παίξει το κομμάτι Νο 7. Το δωμάτιο γέμισε απο τον ήχο της ηχογράφησης που έκανα την προηγούμενη βδομάδα. Ένας μεταλλικός ήχος απο καγκελόπορτα, παιγμένος ανάποδα με 2 φίλτρα περασμένα και ένα phaser στο 6 level.

Κατάλαβα ότι ήταν στο δωμάτιο και γύρισα να πάρω την μπύρα. Πρόλαβα να την δω να σηκώνει το μαχαίρι και να το κατεβάζει με δύναμη στο στήθος μου… Bitch! Γονάτισα απο τον πόνο. Το έβγαλε, ξανασημάδεψε και χτύπησε επάνω στον ώμο μου. Μάτωνα στο πάτωμα… Έπρεπε να επιτεθώ πρώτος, άργησα να το πάρω απόφαση. Τραγικό λάθος και νιώθω ακούω τις βαλβίδες της καρδιάς μου μία μία να κλείνουν με ένα μηχανικό ήχο που ακούω μόνο εγώ. Χτυπάω το κεφάλι μου στο πάτωμα, οι πέντε τελευταίοι ήχοι της ζωής μου ταιριάζουν με το τραγούδι.