Dwight

What is my perfect crime?
Break into Tiffanys’ at midnight. I go for the vault? No! I go for the chandelier, it’s priceless. As I’m taking it down, a woman catches me. She tells me to stop, it’s her father’s business, she’s Tiffany. I say no, we make love all night.
In the morning cops come and I escape in one of their uniforms. I tell her to meet me in Mexico, but I go to Canada. I don’t trust her, besides I like the cold.
30 years later I get a postcard. I have a son and he’s the chief of police. This is where the story gets interesting. I tell Tiffany to meet me in Paris by the Trocadero. She’s been waiting for me all these years, she’s never taken another lover. I don’t care, I don’t show up, I go to Berlin. That’s where I stash the chandelier!!

Ο επίλογος απο το τελευταίο επεισόδιο του The Office. Dwight Schrute ladies and gentlemen! LOL!!!

Stuff…

Λοιπόν, το Σαββάτο είδα την Στιγμή της Αλήθειας…
Ένας τυπάς, άκρως αντιπαθητικός όπως και ο πατέρας του, «κέρδισε» εκατό χιλιάδες ευρώ απαντώντας σε ερωτήσεις που υποτίθεται έπρεπε να τον φέρουν σε δύσκολη θέση…
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, μπορείτε να δείτε το χάλι που είχε η τουαλέτα απο τον εμετό μου…

Το παρουσιάζει η κυρία Something, δεν θυμάμαι. Που είναι σύζυγος του αξιολάτρευτου Α. Γ. ο οποίος είναι  ένας απο τους ανθρώπους που πραγματικά θέλω να δείρω. Αλλά λόγω έλλειψης σωματικής δύναμης, επειδή τα αποθέματα της φυσικής μου δύναμης τα χρησιμοποιώ για πιο ευγενείς σκοπούς, θα τον αφήσω ήσυχο στο κόμμα του. Που και εκεί θέλω να δείρω αρκετό κόσμο.

Επίσης θέλω να δείρω πάρα πολύ τον Γ.Λ. που παρουσιάζει το 50/50. Είναι πολύ αντιπαθητικός. Αυτά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη δικαιολογία…

Πήγα είδα το Κύμα στον κινηματογράφο, αλλά δεν πήγα στο Φεστιβάλ. Βαρέθηκα. Είχε μία ταινία για τους Sonic Youth αλλά ήταν αργά και βαριόμουν. Θα πάω και στο μέγαρο την Παρασκευή να δω την Τόσκα. Όπερα για όσους ξύνουν το κεφάλι τους τώρα. Φάση θα έχει.
Διάβασα ένα βιβλίο του Κορτάσαρ (Διαδρομές), τώρα διαβάζω την Καρδιά του Κτήνους, μετά θα δω και την ταινία, και έπειτα θα αρχίσω τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι… Thank you very much!

Είμαι και πολύ κουλτουριάρης τελευταία, οπότε πάρτε και ένα ποίημα για τελείωμα να γουστάρετε:
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή και εις το χλωρό χορτάρι
γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς!

Το κλειδί του Σολ

Κατασκευάζω κλειδιά. Μικρά μεταλλικά κλειδιά με εγκοπές, μύτες, κοιλότητες και γραμμές. Ταυτόχρονα κατασκευάζω και τις κλειδαριές που δέχονται τέτοια κλειδιά. Είναι ειδικές κλειδαριές για ειδικά κλειδιά, για τα κλειδιά που κατασκευάζω εγώ προσωπικά. Μόνο εγώ αγγίζω το μέταλλο, το λιώνω, το τρίβω και το φέρνω στο επιθυμητό σχήμα.
Κανείς άλλος δεν έχει καταφέρει να αντιγράψει ή να κατασκευάσει είτε κλειδί, είτε κλειδαριά που να ταιριάζει με τα δικά μου κομψοτεχνήματα. Αυτό συμβαίνει για έναν απλούστατο λόγο. Κανείς δεν γνωρίζει την τέχνη μου. Την τέχνη που μου έμαθε ο πατέρας μου απο μικρό. Την τέχνη του να κλειδώνω και να ξεκλειδώνω κόσμους. Να κλειδώνω και να ξεκλειδώνω ανθρώπους.

Σε μένα έρχονται ελάχιστα άτομα. Δεν θέλουν όλοι τα ίδια κλειδιά, πόσο μάλλον τις ίδιες κλειδαριές. Δεν είναι για όλους οι κατασκευές μου. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος για να έρθεις σε επαφή μαζί μου. Πολλές φορές μέχρι και εγώ δυσκολεύομαι να ακολουθήσω τις επιθυμίες των πελατών μου. Δεν σας κρύβω ότι αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να φτιάξω το δικό μου προσωπικό κλειδί, αλλά δεν είμαι ίδιος με αυτούς. Έχω μάθει να φοβάμαι με τους φόβους μου και να τρέμω στην ιδέα του άγνωστου. Αλλά όχι αυτοί, αυτοί όπως είπαμε είναι αποφασισμένοι. Έτοιμοι. Πρόθυμοι. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που μου επέστρεψαν κλειδιά και κλειδαριές για να τα καταστρέψω. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές.

Έτσι έγινε και την τελευταία φορά που μου ζητήθηκε να κατασκευάσω ένα σετ. Πριν απο τρία χρόνια περίπου. Δύο χρόνια και έντεκα μήνες για την ακρίβεια. Δύο χρόνια, έντεκα μήνες και πέντε μέρες για περισσότερη ακρίβεια. Δύο χρόνια, έντεκα μήνες, πέντε μέρες και τρεις ώρες ακριβώς. Θυμάμαι ήταν ένας πιτσιρικάς που μόλις είχε αποφοιτήσει απο κάποια Σχολή Καλών Τεχνών. Γύρισε πίσω την κλειδαριά κατατρομαγμένος. Δεν ήθελε να μιλήσει για αυτό που βίωσε. Δεν χρειάστηκε. Εξάλλου εγώ ήμουν ο δημιουργός της κλειδαριάς, του κλειδιού και της εμπειρίας του. Ήξερα ακριβώς τί πέρασε και τί θα περάσει απο δω και πέρα στην υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας να ξεχάσει.

Τότε όμως ήταν και η μοναδική στιγμή που συνειδητοποίησα κάτι απλό. Τον πραγματικό λόγο που δίσταζα να κατασκευάσω το δικό μου σετ. Είχα καταλάβει ότι η δική μου προσωπική κλειδαριά κρυβόταν πολύ καιρό μέσα μου. Το μόνο που έμενε πλέον ήταν να βρω το κλειδί που ταιριάζει. Η αναζήτηση του κλειδιού ήταν και ο λόγος της παραίτησης μου απο την ενασχόληση με άλλες κλειδαριές.

Σήμερα πλέον, έχοντας βρει το κλειδί περνώ τις τελευταίες βδομάδες κοιτάζοντας το… το μελετώ, το αναλύω, προσπαθώ να το ερμηνεύσω. Είναι δύσκολη απόφαση η χρησιμοποίηση του. Δεν γνωρίζω τί με περιμένει, πως θα είναι να γίνω σαν όλους αυτούς που έρχονταν γεμάτοι ελπίδα σε μένα. Απλώνω το χέρι μου και πιάνω το κλειδί. Είναι ψυχρό μέταλλο. Σιγά σιγά ζεσταίνεται απο το χέρι μου… Το πλησιάζω στην κλειδαριά, το κλειδί θερμαίνεται. Έχει αρχίσει να κοκκινίζει και να βγάζει μία περίεργη λάμψη. Δεν νιώθω καθόλου πόνο με την ζέστη, το αντίθετο θα έλεγα. Η ευφορία και η γαλήνη είναι απίστευτη. Βάζω το κλειδί και το γυρνάω μία φορά. Ήχος. Δεύτερη φορά. Ήχος. Ταίριαξε απόλυτα…