Η πτώση

Χθες το βράδυ καθώς γυρνούσα σπίτι with my trusty scooter, έπεσα.
Έφαγα σαβούρα, έγλυψα άσφαλτο, πως το λένε.
Για όλα έφταιγε ένας ηλίθιος που πιθανότατα κοιμήθηκε επάνω στο τιμόνι και ενώ βρισκόμουν στην δεξιά πλευρά του δεξιού ρεύματος με προσπέρασε σε απόσταση 1-2 εκατοστών ο καθρέφτης μου απ’τον δικό του.
Τρόμαξα και έπεσα… μάλλον πάτησα απότομα και πολύ το φρένο και βρέθηκα φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο.

Δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι προσπάθησε να φύγει χωρίς να δει τί έπαθα και μόνο όταν είδε να σταματάνε άλλα αυτοκίνητα για βοήθεια βρήκε το ψυχικό σθένος να νοιαστεί αν είμαι καλά ή όχι. Δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι δεν με πρόσεξε καν, δεν είχε ιδέα πως γίνεται η προσπέραση σε μηχανάκι και ποιά είναι η απόσταση που πρέπει να κρατάς και αν δεν είχα πέσει σίγουρα θα κολλούσα επάνω στην πόρτα του με ότι και αν ακολουθούσε έπειτα. Δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι οι δικαιολογίες του ήταν ανθρώπου με IQ ξεχασμένης στη φριτέζα τηγανητής πατάτας απο τα McDonalds.

Θα σταθώ στην τελική πρόταση/δήλωση/γροθιά στο στομάχι, αποτέλεσμα πολλών δεκαετιών αυνανισμού:
«Απο τη στιγμή που δεν πέρασα απο πάνω σου, δεν φταίω σε τίποτα…»
Εκείνη την στιγμή του είπα απλά να φύγει. Επίσης το κράνος σώζει σίγουρα ζωές, και βοηθάει και στην αποφυγή καρούμπαλων!!!

Advertisements

Πολλά πολλά

Και έτσι απλά θα φτάσουμε στις διακοπές. Προτιμώ να πηγαίνω μετά τον δεκαπενταύγουστο, αν γινόταν και μέσα στον Σεπτέμβρη δεν θα με χαλούσε καθόλου. Όμως φέτος αλλάξανε τα σχέδια τελευταία στιγμή. Και ακολουθούν πολλά ταξίδια και πολύς δρόμος. Αντοχές, υπομονή και όλα θα πάνε καλά.

Ίσως πάλι να ξεφύγω απο την πόλη. Ας όψεται το επαγγελματικό, χωρίς δουλειά δεν μπορείς να κάνεις και πάρα πολλά. Όλα εξαρτώνται απο μία ανακοίνωση. Αλλά πρώτα ας περάσουμε καλά στις διακοπές μας και μετά βλέπουμε. Μετά ανησυχούμε ή εφησυχαζόμαστε. Μετά, όλα μετά… ποτέ κάτι για το τώρα. Και όσο ανησυχείς για το μετά όλο και κάποιος θα βρεθεί να σου πει για το τώρα. Να σου μιλήσει για σήμερα, το πολύ μέχρι αύριο.

Πολύ ανυπομονησία έχει πέσει ρε παιδάκι μου και δεν μπορώ καθόλου τα αναμμένα κάρβουνα. Ίσως πάλι να επανέρθω στις παλιές εποχές και να γράψω κανένα κείμενο της προκοπής, γιατί αυτό που διαβάζετε τώρα είναι ψιλομαλακία εδώ που τα λέμε. Απλά για να κρατάω την σελίδα εν ζωή. Σε κώμα ελαφρώς, με μηχανική υποστήριξη.

Έδωσα θεωρητικά για το μηχανάκι, δέκα ερωτήσεις και απάντησα και στις δέκα σωστά. Με έχουν φάει τα κουνούπια, σαν πρεζόνι είμαι απο τα πολλά τσιμπήματα! Έχω και μία ουλή στο μπράτσο μου που δεν θυμάμαι που σκατά την έπαθα. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να είναι εξωγήινης προέλευσης και να έχουν βάλει απο αυτά τα τσιπάκια του αντίχριστου μέσα για να με παρακολουθούν. Αλλά οι φίλοι μου τα κουνούπια ήρθαν και με τσίμπησαν δύο φορές ακριβώς πάνω απο την ουλή. Και τώρα ελέγχω εγώ το τσιπάκι… κάτι σαν κουμπιά ON/OFF. Και θέλω μία θέση στο δημόσιο για να γυρνάω σπίτι μου στις 3.

Αυτά… δεν την παλεύω άλλο λέμε, δύσκολος χειμώνας έρχεται!
Δεν την παλεύω άλλο λέμε, δύσκολος χειμώνας έρχεται!

Ας τα πω κι εγώ

Χθες μου ήρθε τελικά…

Τόσες μέρες περίμενα και περίμενα. Δεν είχα καταλάβει γιατί δεν ένιωθα αυτό που πραγματικά περίμενα. Χθες όμως κατάλαβα γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ. Έπρεπε να ξεπεράσω τα 15 περίπου χρόνια απραγίας, δικαστηρίων, κατηγοριών και κατρακύλας που είχε πάρει και με είχαν αηδιάσει τόσο πολύ.

Για να θυμηθώ τον πραγματικό καλλιτέχνη. Και να ξανακούσω τα τραγούδια που κανείς μας δεν ξέχασε, τα video clip που πάντοτε ήταν πρωτοποριακά, τις χορευτικές φιγούρες που κανείς δεν μπόρεσε να κάνει καλύτερα απο τον ίδιο. Θέλω να ελπίζω ότι η αγάπη του για τα παιδιά να ήταν όντως αθώα όπως έλεγε γιατί αν δεν είναι έτσι τα πράγματα… φτηνά την γλύτωσες Μιχαλάκη!

Ας τον θυμόμαστε για κάτι τέτοια καλύτερα: