Mary and Max

Το καλύτερο είναι όταν ξεκινάς να δεις μία ταινία χωρίς να ξέρεις τίποτα γι’αυτήν. Ίσως επειδή δεν έχεις τι να κάνεις εκείνο το βράδυ, ίσως επειδή βαριέσαι να κάνεις ότι έχεις να κάνεις εκείνο το βράδυ. Ένα τέτοιο βράδυ ήταν το χθεσινό. Και είδα μία ταινία την οποία είχα «δανειστεί» επειδή τυχαία είδα ότι είχαν βγει υπότιτλοι. Τίποτα άλλο. Εκτός από το γεγονός ότι ήταν γυρισμένη με την μέθοδο του στοπ καρέ σε πλαστελίνη δεν είχα ιδέα για το τι ακριβώς θα δω και ήμουν προετοιμασμένος για να κοιμηθώ στο εικοσάλεπτο.

Πως μπορεί να απαντήσει ένας Νεοϋορκέζος μεσήλικας τις ερωτήσεις μίας 8χρονης απο την Αυστραλία ενώ ταυτόχρονα αυτή να του δίνει μαθήματα ζωής; Όλα γίνονται μέσα σε μιάμιση περίπου ώρα. Η ταινία είναι απλά ένα αριστούργημα. Ήθελα να πω πολλά αλλά ελπίζω να τα δείτε απο μόνοι σας. «Δανειστείτε» την τώρα! Και μετά τολμάνε να λένε το Avatar αριστούργημα…. πφφφ!

P.S. Η φωνή του Max (Philip Seymour Hoffman) είναι όλα τα λεφτά!
P.S.S. Αν δεν μπορείτε να δείτε animation κάντε μία εξαίρεση.

?

Εχθές οι πολυαγαπημένοι Therapy? ετίμησαν το φτωχικό μας με μία συναυλία.

Όταν στα πολύ παλιά τα χρόνια οι συμμαθητές μου έπαιρναν τον προκαθορισμένο δρόμο τους προς τις μάντρες και τα κλαμπάκια εγώ προτιμούσα να θυμώνω/απελπίζομαι/νευριάζω/αδιαφορώ με παρέα τους στίχους του Troublegum. Απο τότεςςς μου κρατούσαν παρέα σε όποιο album έβγαζαν. Μπορεί εγώ να τους παρεξηγούσα αρχικά όπως στις περιπτώσεις του Suicide Pact & του πρόσφατου Crooked Timber, αλλά με 2-3 ακροάσεις παραπάνω κατάφερνα να διακρίνω όλα αυτά που κάνουν τους Therapy? ένα απο τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Βοηθούσαν πολύ βέβαια και οι 2 φορές που τους έχω δει live για να εκτιμήσω την προσπάθεια που κάνουν εδώ και 20 χρόνια.

Στο προηγούμενο blog μου έλεγα: Happy people have no stories. Και επιμένω ότι έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα… Η χθεσινή βραδιά δεν γινόταν να μην είχε και εκείνη τις ατάκες της. Με τον άκρως επικοινωνιακό Andy να μας περιγράφει ένα γκρίζο, βροχερό και κρύο Belfast, να μας αναφέρει ότι στο ξενοδοχείο που μένουν γίνονται τα δοκιμαστικά για το Greek Idol, σχολιάζοντας: What a load of shit! και να μνημονεύει τα λόγια του Serge Gainsbourg ότι προτιμάει να είναι άσχημος παρά όμορφος γιατί η ασχήμια κρατάει πολύ περισσότερο.

Απο τραγούδια τί να πιάσουν και τί να αφήσουν;
Παίξανε 8 τραγούδια από τον καινούριο δίσκο, 6 από το Troublegum ευτυχώς συμπεριλαμβανομένου και του Turn, δυστυχώς όμως αφήνοντας έξω το Trigger Inside. Απο το Infernal Love είχαμε μόλις 2 κομμάτια (Diane & Stories) κάποια μοναχικά απο διάφορους δίσκους όπως Rain Hits Concrete, Die like a Motherfucker (αφιερωμένο στο Μπους), Sister, Rust και τα παλιότερα Opal Mantra, Teethgrinder & Potato Junkie. Δεν θυμάμαι αν ξέχασα κανένα αλλά ήθελα να παίξουν άλλα τόσα και άλλα τόσα και άλλα τόσα… Δυστυχώς δεν συμπεριλαμβάνουν εύκολα στο playlist τους τραγούδια απο το Semi-Detached. Κάποτε παίζαν και το Church of Noise, πάει κι αυτό.

Οπότε συγκεντρωτικά έχουμε 23 τραγουδάκια σε ένα πολύ καλό live, με φοβερή διάθεση και πολύ ενέργεια! Περιμένω την επόμενη φορά που θα τους ξαναδώ, ως τότε…

P.S. Φιγούρα ο guitar technician που βοηθούσε τον Andy και ενίοτε τραβούσε και κανα κοπάνημα, ειδικά στο Teethgrinder.

P.S.2 Πως γίνεται σε κάθε συναυλία να κάθομαι πίσω από το ζευγάρι που ήρθε να μιλήσει και όχι να ακούσει… και η χθεσινή είχε και έναν κότσο επάνω στο κεφάλι, σαν τους φάρους στα περιπολικά. Κυρά μου σε συναυλία πας και θα υπάρχει κόσμος από πίσω σου που δεν θα βλέπει λόγω της κόμης σου. Την επόμενη φορά μαλλιοτράβηγμα και βρισίδι. Ελπίζω να μύριζαν το λουκάνικο στην αναπνοή μου όταν φώναζα τους στίχοι!

1/1

Γιορτές, μπαρ. Δεν πήγα σε κάποιο απο τα συνηθισμένα μέρη. Διάλεξα κάποιο που να ήταν ανοιχτό εκείνη την ώρα. Ευτυχώς ήταν και αρκετά πιο σκοτεινό απο τα άλλα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Εγώ, οι γκαρσόνες και ο dj. Αρχικά έκατσα μπροστά του, έτσι απλά για να έχει παρέα. Κάτι μου είπε, κάτι του απάντησα και άλλαξα θέση στη μπάρα. Είχα πιεί 2 ποτά ήδη όταν το μαγαζί είχε γεμίσει ελαφρώς.

Καθόταν απέναντι και φαινόταν μόνη. Ίσως και να είχε παρέα τους δίπλα της. Αλλά όλοι εκείνοι χόρευαν. Αυτή μόνο καθόταν και έπινε. Μετά απο άλλα 2-3 ποτά και αρκετή ώρα αργότερα συναντηθήκαμε στο κέντρο του μαγαζιού. Έπαιζε κάτι σαχλοτράγουδα και χορέψαμε λίγο. Θα προτιμούσα να χορεύαμε με Tom Waits αλλά δεν μπορούσα να τους χαλάσω τις γιορτές.

Σηκώθηκα απο το κρεβάτι και βγήκα στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο. Δίπλα μου αναβόσβηνε η πινακίδα του ξενοδοχείου. Γέμιζε τα μούτρα μου με νέον φώς. Κοιτούσα κάτω τον δρόμο και τον κόσμο. Είμασταν στον δεύτερο όροφο και φαίνονταν αρκετά καθαρά.
Άπλωσα το χέρι μου προς ένα ζευγάρι που περνούσε αγκαλιασμένο. Σχημάτισα μία γροθιά με το δεξί μου χέρι και άνοιξα τον δείκτη και τον μέσο. Σήκωσα τον αντίχειρα μου και σημάδεψα τον άντρα. Φύσηξα τον καπνό του τσιγάρου να βγει απο μέσα μου και με δύναμη κατέβασα τον αντίχειρα.
Εκείνη την στιγμή ξύπνησε και ήρθε να με αγκαλιάσει. Τί κάνεις;
Το ζευγάρι έστριβε στην γωνία και χανόταν μέσα στο στενό.
Τίποτα, απάντησα. Τίποτα.