Το προηγούμενο βράδυ

Θέλω παρέα μου την μοναξιά.
Μου λέει και πατάει γκάζι. Τότε συνηδειτοποιώ ότι δεν υπάρχει προστατευτική μπάρα μπροστά μας και αρχίζουμε να πέφτουμε προς το νερό. Ταυτόχρονα ο χτύπος του προφυλακτήρα στα σκοτεινά νερά, οι αερόσακοι προσπαθούν να μας προστατέψουν και καταλαβαίνω ότι έχει βγάλει την ζώνη της. Χτυπάει με δύναμη μπροστά, εγώ τραντάζομαι και αρχίζει η καμπίνα να γεμίζει νερά.
Βρώμικα, κρύα, θολά νερά γλύφουν τα πόδια μας. Προσπαθώ να την συνεφέρω και βλέπω τα αίματα στο λευκό ύφασμα. Θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα πρόσωπο κάπου εκεί μέσα. Χαμογελαστό ίσως, αλλά μάλλον με ξεγελάνε τα μάτια μου.
Προσπαθώ να ανοίξω πόρτες ή τα παράθυρα. Δεν τα καταφέρνω. Δεν θυμάμαι καν τί υποτίθεται ότι πρέπει να κάνεις, γιατί το είχα διαγράψει εντελώς απο το μυαλό μου αυτό το ενδεχόμενο.

Ενστικτωδώς ή βλακωδώς, δεν μπορώ να αποφασίσω τί υπερίσχυσε, λύνω την ζώνη και προσπαθώ να πάω στα πίσω καθίσματα. Τα πίσω καθίσματα. Με τα θολά παράθυρα και το σκοτάδι απ’έξω να προσπαθεί να μας καλύψει. Κάπου κολλάει το πόδι μου, γυρνάω να δω και είναι το χέρι της αγκαλιασμένο στο γόνατο μου. Προσπαθεί να με κρατήσει δίπλα της. Της φωνάζω αλλά δεν ανταποκρίνεται. Πάλι το μυαλό με τα κόλπα του. Ή απλώς η τυχαία συνεύρεση των μελών μας.
Τραβάω το πόδι και ανεβαίνω στο πίσω παράθυρο. Χωρίς να το καταλάβω το νερό έχει φτάσει στην μέση μου. Προσπαθώ να δω που είναι και τί κάνει. Δεν φαίνεται τίποτα. Μόνο τα μαύρα μαλλιά ξεχωρίζω στον απαλό σαγηνευτικό χορό τους που με καλούν να τα αγγίξω.
Ακουμπάω τα χέρια μου στο παράθυρο και κολλάω το πρόσωπο μου στο γυαλί. Προσπαθώ να αναπνεύσω τον τελευταίο αέρα που μου έμεινε. Είναι αστείο, όμως θέλω τόσο πολύ να τις απολαύσω αυτές τις τελευταίες ανάσες. Κοιτάω έξω αλλά δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήσει. Πρέπει μόνοι μας να βγούμε. Λίγο δύσκολο πλέον. Ίσως να έπρεπε να πω μία προσευχή. Αλλά μου είναι αδύνατον να σπαταλήσω έτσι την αναπνοή μου. Όχι την τελευταία ανάσα μου για ένα θεό.

Με το ζόρι κρατάω το στόμα μου στην επιφάνεια. Βαθειά, γεμάτη, τελευταία ανάσα. Το νερό γλύφει το παράθυρο και εγώ γυρνάω προς το μέρος της. Την κοιτώ και θυμάμαι, συνεχίζω να ονειρεύομαι. Ακόμη και αυτή την τελευταία στιγμή συνεχίζω να κάνω όνειρα.
Της πιάνω το πρόσωπο και την φιλώ. Συγγνώμη που έφυγα, σκέφτομαι και τα πάντα σβήνουν.

Swing it baby!

Η καρδιά είναι το όργανο του ανθρωπίνου σώματος το οποίο δίνοντας πίεση στο αίμα το κάνει να κυκλοφορεί στο εσωτερικό των αρτηριών, με τέτοιο τρόπο, ώστε να φτάνει σε όλα τα όργανα. Διαθέτει τέσσερις βαλβίδες που επιτρέπουν στο αίμα να κινείται προς μία μόνο κατεύθυνση και απαγορεύουν την αντίθετη κίνηση του αίματος προς τον κόλπο. Την Παρασκευή έκλεισε μία από αυτές τις βαλβίδες. Αλλά ας μην μιλήσουμε πολύ για αυτό. Ανήκει ήδη στο παρελθόν…

Το Σαββάτο κανονικά θα ήταν σπιτική μέρα με αφοσίωση στον ύπνο και στην τεμπελιά. Αλλά επειδή η κάθοδος προς Αθήνα δεν είχε γίνει με σκοπό την διαμονή σε ένα δωμάτιο όλο το τριήμερο, βγήκαμε και λίγο έξω. Περιμένοντας την πρόσκληση περάσαμε 2-3 ωρίτσες σε διάφορα μπαράκια της Πανόρμου. Μέχρι που γύρω στη μία ήρθε το κάλεσμα.

Περιοχή Γκάζι, ή Κεραμεικός… τέλος πάντων εκεί κοντά είναι όλα. Εμείς κατεβήκαμε Κεραμεικό, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και μας πήγαν. Είναι 2 οι ομάδες που ασχολούνται και απ’όσο είδαμε από την συνομιλία μας με τους Χ & Α την επόμενη μέρα το μεσημέρι είναι αρκετά γνωστές. Ήμασταν νυσταγμένοι, κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι και πήγαμε για λίγο. Αλλά ήταν τόσο όμορφα και η ομάδα τους χόρευε τόσο ωραία που πιστεύω ότι θέλαμε κατά βάθος να μην πηγαίναμε τόσο αργά, και να ξέραμε να χορεύουμε ελαφρώς εννοείται. Αν και ακούσαμε ότι σε σηκώνουν στην πίστα και σου δείχνουν τα βήματα κλπ. ένα ελαφρό μαθηματάκι δλδ. αυτό μάλλον θα συνέβαινε στην αρχή του πάρτυ. Ελπίζω να ξαναβρεθούμε σε κάτι παρόμοιο με περισσότερη διάθεση (που εδώ που τα λέμε φτιάχνει ότι και να έχεις στο μυαλό σου) και ελπίζοντας να κουνηθούμε και λιγουλάκι. Ήταν και ντυμένα κάποια απο τα άτομα λόγω αποκριών, so nice!

Au niveau des cotes,

Τα πρώτα λόγια και το ανάποδο λουπάρισμα ήταν αρκετά για να σε βάλουν στο κλίμα.
Ή μάλλον έτσι νόμιζα… γιατί μόλις ξεκίνησε το βιολί να παίζει το μονότονο ήχο του και να μπαίνει η κιθάρα και μετά τα ντραμς και όλα μαζί τελικά να σπάνε τις μεμβράνες των ηχείων και τελικά των αυτιών μου είχα καταλάβει ότι βρήκα αυτό που θα με έβγαζε από το προηγούμενο μου κόλλημα.

Φέτος μετά από 16 χρόνια και με καθοδική πορεία κατά την γνώμη μου, μετά το The Ideal Crash, αγόρασα και πάλι album δικό τους. Το remastered edition του Worst Case Scenario και λίγο πιο πριν το Vantage Point, απλά και μόνο επειδή δεν το είχα στην συλλογή. Το καινούριο edition του W.C.S. έχει ένα 2ο cd με b-sides, ακυκλοφόρητα και το Zea, το πρώτο τους single του οποίου έχω την τύχη να είμαι περήφανος κάτοχος! Επίσης υπάρχει και ένα DVD με την ιστορία της δημιουργίας του W.C.S. κάποια clip από live εμφανίσεις και ένα photo slide show.

Είναι πάντα ωραίο να γυρίζεις πίσω, μουσικά speaking, στα χρόνια που άκουγες κάτι και περίμενες το επόμενο με υπερβολική ανυπομονησία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι να σας βάλω να ακούσετε. Οπότε ακούστε το όλο και αν δεν σας αρέσει τί να πω; Εσείς χάνετε…

Ο Μπίλη Βανίλιας και το μυστήριο του προσωπικού του καθρέφτη.

Ο Μπίλη ξυπνάει.
Ο Μπίλη πάει στο μπάνιο.

Μπίλη: Καλημέρα
Μπίλη: Καλημέρα
Μπίλη: Γαμώτο, πάλι χάλια είμαι.
Μπίλη: Γαμώτο, πάλι χάλια είμαι.
Μπίλη: Δεν πειράζει.
Μπίλη: Δεν πειράζει.
Μπίλη: Και αύριο μέρα είναι.
Μπίλη: Και αύριο τα ίδια χάλια θα είμαι.

Στο επόμενο επεισόδιο ο Μπίλη Βανίλιας λίγο πριν τελειώσει.