Το προηγούμενο βράδυ

Θέλω παρέα μου την μοναξιά.
Μου λέει και πατάει γκάζι. Τότε συνηδειτοποιώ ότι δεν υπάρχει προστατευτική μπάρα μπροστά μας και αρχίζουμε να πέφτουμε προς το νερό. Ταυτόχρονα ο χτύπος του προφυλακτήρα στα σκοτεινά νερά, οι αερόσακοι προσπαθούν να μας προστατέψουν και καταλαβαίνω ότι έχει βγάλει την ζώνη της. Χτυπάει με δύναμη μπροστά, εγώ τραντάζομαι και αρχίζει η καμπίνα να γεμίζει νερά.
Βρώμικα, κρύα, θολά νερά γλύφουν τα πόδια μας. Προσπαθώ να την συνεφέρω και βλέπω τα αίματα στο λευκό ύφασμα. Θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα πρόσωπο κάπου εκεί μέσα. Χαμογελαστό ίσως, αλλά μάλλον με ξεγελάνε τα μάτια μου.
Προσπαθώ να ανοίξω πόρτες ή τα παράθυρα. Δεν τα καταφέρνω. Δεν θυμάμαι καν τί υποτίθεται ότι πρέπει να κάνεις, γιατί το είχα διαγράψει εντελώς απο το μυαλό μου αυτό το ενδεχόμενο.

Ενστικτωδώς ή βλακωδώς, δεν μπορώ να αποφασίσω τί υπερίσχυσε, λύνω την ζώνη και προσπαθώ να πάω στα πίσω καθίσματα. Τα πίσω καθίσματα. Με τα θολά παράθυρα και το σκοτάδι απ’έξω να προσπαθεί να μας καλύψει. Κάπου κολλάει το πόδι μου, γυρνάω να δω και είναι το χέρι της αγκαλιασμένο στο γόνατο μου. Προσπαθεί να με κρατήσει δίπλα της. Της φωνάζω αλλά δεν ανταποκρίνεται. Πάλι το μυαλό με τα κόλπα του. Ή απλώς η τυχαία συνεύρεση των μελών μας.
Τραβάω το πόδι και ανεβαίνω στο πίσω παράθυρο. Χωρίς να το καταλάβω το νερό έχει φτάσει στην μέση μου. Προσπαθώ να δω που είναι και τί κάνει. Δεν φαίνεται τίποτα. Μόνο τα μαύρα μαλλιά ξεχωρίζω στον απαλό σαγηνευτικό χορό τους που με καλούν να τα αγγίξω.
Ακουμπάω τα χέρια μου στο παράθυρο και κολλάω το πρόσωπο μου στο γυαλί. Προσπαθώ να αναπνεύσω τον τελευταίο αέρα που μου έμεινε. Είναι αστείο, όμως θέλω τόσο πολύ να τις απολαύσω αυτές τις τελευταίες ανάσες. Κοιτάω έξω αλλά δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήσει. Πρέπει μόνοι μας να βγούμε. Λίγο δύσκολο πλέον. Ίσως να έπρεπε να πω μία προσευχή. Αλλά μου είναι αδύνατον να σπαταλήσω έτσι την αναπνοή μου. Όχι την τελευταία ανάσα μου για ένα θεό.

Με το ζόρι κρατάω το στόμα μου στην επιφάνεια. Βαθειά, γεμάτη, τελευταία ανάσα. Το νερό γλύφει το παράθυρο και εγώ γυρνάω προς το μέρος της. Την κοιτώ και θυμάμαι, συνεχίζω να ονειρεύομαι. Ακόμη και αυτή την τελευταία στιγμή συνεχίζω να κάνω όνειρα.
Της πιάνω το πρόσωπο και την φιλώ. Συγγνώμη που έφυγα, σκέφτομαι και τα πάντα σβήνουν.

Advertisements

5 thoughts on “Το προηγούμενο βράδυ

  1. Ο/Η Jane E. λέει:

    Αν το ειδες ονειρο αυτο… ζηλευω.

  2. Ο/Η Jane E. λέει:

    Αααα ηταν συμβολικο κι ετσιιιι… Παραμενω ομως τρομαγμενη για να σου τη σπασω ;p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s