Το Βιβλιοφορείο και άλλα διηγήματα.

Μπήκα στο βιβλιοπωλείο αποφασισμένος. Πρώτη φορά μετά απο καιρό να αγοράσω ένα βιβλίο. Είχα δύο βιβλία στο μυαλό μου.
Αυτό που μου την δίνει περισσότερο είναι ότι δεν ξέρω να ψάχνω καθόλου εκεί μέσα. Όντας τελείως άσχετος πρέπει το βιβλίο να είναι μπροστά μπροστά για να το βρω εύκολα. Αλλιώς χάνω τον ενθουσιασμό μου πολύ γρήγορα. Παλαιότερα είχαμε και μία κάποια βοήθεια.
Δεν συνέβη κάτι τέτοιο όμως, αμέσως μόλις μπήκα με έπιασε κρύος ιδρώτας, ταχυπαλμία κλπ. έπρεπε πάση θυσία να βγω. Αλλά έμεινα να παλέψω με το συναίσθημα.
Δεν έβρισκα με τίποτα τα βιβλία που έψαχνα. Το μάτι μου έπεσε κατ’ευθείαν στον Μπουκόφσκι. Δεν είμαι ακόμη για τέτοια και ξεκίνησα άλλη μία βόλτα το μαγαζί. Έπιασα ένα στα χέρια μου και γύρισα στο οπισθόφυλλο. «Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες, και αγάπη, να ερωτεύεσαι τις διαφορές.» Μάλιστα! Κάτι μάθαμε και σήμερα, σκέφτομαι και φεύγω τρέχοντας.

Μετά το Πάσχα θα σας πω για τα μαθήματα κιθάρας, μουσικής τεχνολογίας και βίντεο! Ελπίζω να καταφέρω να ανεβάσω και τα δημιουργήματα μου!

Advertisements

Τρόμα

Κοιτάζομαι και πάλι στον καθρέφτη. Η ίδια φάτσα, τα ίδια χαρακτηριστικά.

Κοιτάζω πιο προσεκτικά, πολύ πιο προσεκτικά. Σίγουρα δεν είμαι ο ίδιος. Και απορώ. Πως είναι δυνατόν; Κάπου εδώ ήταν. Ψάχνοντας λίγο πιο προσεκτικά το βρίσκω. Ακριβώς στον κρόταφο. Στην αριστερή πλευρά. Παραμερίζοντας τις τρίχες μπορώ να δω την τρύπα. Διαμπερές τραύμα μου είχαν πει οι γιατροί. Τί να ξέρουν κι αυτοί; Διαμπερές; Τους ρωτούσα; Διαμπερές απαντούσαν. Εμ τότε γιατί σας ρωτάω; Τους ρωτούσα.

Έχει χρόνια τώρα αυτή η ιστορία. Με το τραύμα. Και το ξεραμένο αίμα τριγύρω. Βάζω το δάχτυλο μου μέσα, να νιώσω κάτι. Άδικα. Τότε είναι που θυμάμαι ακόμη πιο παλιά. Σηκώνω την μπλούζα. Βλέπω την ουλή. Προσπαθώ να θυμηθώ. Κάτι ίσως να νιώθω. Δεν πολυθυμάμαι. Είναι και οι μπύρες στην μέση βλέπεις. Εγχείρηση; Προσπαθώ να θυμηθώ το όνομα. Αλλά αυτά είναι τόσο παλιά. Τώρα που είναι οι ουλές; Οι πληγές; Τα τραύματα;

Την έχω αφήσει να κοιμάται στο δωμάτιο. Εγώ συνεχίζω με τα τραύματα. Δεν βλέπω άλλα να πω την αλήθεια. Μπαίνω στο δωμάτιο. Κάθομαι στην πολυθρόνα. Την κοιτάζω απέναντι. Ανοίγω την επόμενη μπύρα και πίνω μια γερή γουλιά. Πάντα μου άρεσαν οι πληγές πάνω στο σώμα. Σβήνω το φως.

Τον θείο μου τον έλεγαν Όσκαρ

Jeff Bridges, δεν είδα, θέλω να δω.
Cristoph Waltz, όσο μπόρεσα να δω απο Μπάσταρδους καλά έπαιζε.
Sandra Bullock (really?) δεν είδα και δεν θέλω να δω.
Mo’Nique, είδα, πάρα πολύ καλή, αν και πολύ ψυχοπλάκωμα.
Up, είδα, αρκετά καλό, αλλά εάν έχεις δει πρόσφατα το Mary & Max…
The Hurt Locker, είδα, υπερεκτιμημένο κατά την ταπεινή μου άποψη.
Avatar, είδα, που να μην έβλεπα!

Αυτά τα λίγα για την βραδιά των Όσκαρ.

All the time

Πριν λίγο παρήγγειλα το 2ο cd του με τίτλο «Winter maakt ons vrolijk».
Μπορεί να είναι προχωρημένη η ώρα αλλά music never stops!

Επίσης παίζει να το έχω ξανακάνει post αλλά ζήλεψα την Jane.