Τρόμα

Κοιτάζομαι και πάλι στον καθρέφτη. Η ίδια φάτσα, τα ίδια χαρακτηριστικά.

Κοιτάζω πιο προσεκτικά, πολύ πιο προσεκτικά. Σίγουρα δεν είμαι ο ίδιος. Και απορώ. Πως είναι δυνατόν; Κάπου εδώ ήταν. Ψάχνοντας λίγο πιο προσεκτικά το βρίσκω. Ακριβώς στον κρόταφο. Στην αριστερή πλευρά. Παραμερίζοντας τις τρίχες μπορώ να δω την τρύπα. Διαμπερές τραύμα μου είχαν πει οι γιατροί. Τί να ξέρουν κι αυτοί; Διαμπερές; Τους ρωτούσα; Διαμπερές απαντούσαν. Εμ τότε γιατί σας ρωτάω; Τους ρωτούσα.

Έχει χρόνια τώρα αυτή η ιστορία. Με το τραύμα. Και το ξεραμένο αίμα τριγύρω. Βάζω το δάχτυλο μου μέσα, να νιώσω κάτι. Άδικα. Τότε είναι που θυμάμαι ακόμη πιο παλιά. Σηκώνω την μπλούζα. Βλέπω την ουλή. Προσπαθώ να θυμηθώ. Κάτι ίσως να νιώθω. Δεν πολυθυμάμαι. Είναι και οι μπύρες στην μέση βλέπεις. Εγχείρηση; Προσπαθώ να θυμηθώ το όνομα. Αλλά αυτά είναι τόσο παλιά. Τώρα που είναι οι ουλές; Οι πληγές; Τα τραύματα;

Την έχω αφήσει να κοιμάται στο δωμάτιο. Εγώ συνεχίζω με τα τραύματα. Δεν βλέπω άλλα να πω την αλήθεια. Μπαίνω στο δωμάτιο. Κάθομαι στην πολυθρόνα. Την κοιτάζω απέναντι. Ανοίγω την επόμενη μπύρα και πίνω μια γερή γουλιά. Πάντα μου άρεσαν οι πληγές πάνω στο σώμα. Σβήνω το φως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s