Λαίφκή Σαιληδά

Πήγα απέναντι στο ψιλικατζίδικο. 20 μέτρα το πολύ. Σκεφτόμουν εάν το επόμενο σπίτι, αυτό που διακαώς περιμένω να γνωρίσω θα έχει ψιλικατζίδικο στα 20 μέτρα. Είχε ζέστη. Αύγουστος και είχε ζέστη. Δεν περίμενα κάτι άλλο. Τελευταία όντως δεν περιμένω κάτι άλλο. Και δεν ξέρω γιατί. Ίσως τώρα να έμαθα. Να μην περιμένω. Ούτε να περιμένουν. Και κάνω και κάτι βλακείες τελευταία… Ο Σεπτέμβρης ακόμη πιο καυτός. Αυτό το ξέρω εγώ και κανείς άλλος. Γι’αυτό και μοιράζομαι αυτή την πολύτιμη γνώση μαζί σας. Ο Σεπτέμβρης θα είναι ακόμη πιο καυτός. Αυτό να το θυμάστε και όταν έρθει εκείνη η στιγμή που θα είναι ο Σεπτέμβρης πιο καυτός θα πείτε, τελικά είχε δίκιο ο Giorugosu.

Έφτασα στο ψιλικατζίδικο, πήρα ένα στυλό και ένα μπλοκάκι. Για να γράφω, να γράφω αυτά που σας λέω. Μέχρι στιγμής τίποτα…

Με τις ζάντες θα ασχολούμαστε τώρα…

Το θέμα είναι τί ζάντα φοράς. Τίποτα άλλο…

Μπορεί να έχεις ζάντες απλές, κανονικές, νορμάλ, πως το λένε; Αυτές που όταν είσαι σε κίνηση κινούνται μαζί σου, στον ίδιο ρυθμό.
Μπορεί να έχεις τις άλλες, που λίγο παραπάνω να επιταχύνεις τότε αυτές κινούνται αντίθετα προσπαθώντας να σε επιβραδύνουν. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν, ότι απλά δεν μπορείς να πας τόσο γρήγορα όσο θέλεις, οπότε μπορείς να δεις τις ζάντες σου για να καταλάβεις την πραγματική σου ταχύτητα.
Τέλος υπάρχουν και οι ζάντες, εκείνες οι αμερικάνικες, οι εντελώς κιτς που όταν είσαι σταματημένος, αυτές συνεχίζουν να περιστρέφονται γύρω από τον άξονα τους και σε κάνουν να νομίζεις ότι κινείσαι μπροστά, ενώ για ώρα είσαι σταματημένος.

Υπάρχουν και οι παιδικές ρόδες βέβαια, οι βοηθητικές, που κάποιοι τις βγάζουν νωρίς και τα καταφέρνουν χωρίς αυτές, είτε τρώγοντας τα μούτρα τους στην αρχή, είτε πηγαίνοντας απλά μια χαρά. Κάποιοι άλλοι όμως τις φορούν ακόμη για αρκετό καιρό.

Εγώ που να σας εξηγώ τώρα τί ζάντες φοράω!

Στάλα στάλα

Έχοντας πρόσφατα επισκεφθεί το σπήλαιο στην Χίο, περίμενα το σπήλαιο στην Αντίπαρο να είναι μία σταλιά. Για καλή μας τύχη διαψεύστηκα! Είναι αρκετά μεγάλο, 422 σκαλιά εάν θυμάμαι καλά, 844 περίπου ανέβα κατέβα σου βγαίνει λίγο ο πάτος. Πανέμορφο, εντυπωσιακό και αρκετά επιβλητικό.

Όπως πάντα όμως υπάρχει κάτι που χαλάει την συνολική εικόνα. Ας αρχίσουμε από τις σημειώσεις. Σημειώσεις επάνω στα πετρώματα εννοώ… Μαρία & Φανή = B.F.F. 2005, Αντρέας + Λίνα L.F.E. 1999, τα οποία γράφτηκαν με ανεξίτηλο μαρκαδόρο για να προβληματίζουν τους επισκέπτες. Είναι ακόμη η Μαρία B.F.F. της Φανής; Αντέχει η αγάπη του Αντρέα για την Λίνα έως σήμερα;

Βεβαίως το πιο αγαπημένο απ’όλα είναι το «γκράφιτι» που κοσμεί το κατώτερο σημείο του σπηλαίου: Όθωνας, Βασιλεύς των Ελλήνων 1840!!! Αδυνατώντας να πιστέψουμε ότι η γραφή είναι όντως του μαλάκα των Ελλήνων και όχι κάποιου φασιστοειδούς, κοντοστεκόμαστε να ακούσουμε το ποιηματάκι που λέει μία φωνή μέσα από τα αποκρουστικά μεγάφωνα που κοσμούν διάφορα σημεία του σπηλαίου και μαθαίνουμε και άλλα στοιχεία για την μαλακία των επισκεπτών. Ο Μαρκήσιος Ντουαντέλ, βρέθηκε λέει στο σπήλαιο ανήμερα των Χριστουγέννων και τέλεσε την λειτουργία των ημερών επάνω σε έναν σταλαγμίτη, επειδή ο σταλαγμίτης έμοιαζε με Αγία Τράπεζα… εννοείται ότι χάραξε αμέσως επιγραφή στον σταλαγμίτη που υπάρχει μέχρι και σήμερα και λέει: HIC IPSE CHRISTUS ADFUIT RJUS NATALI DIE MEDIA NOCTE CELEBRATO MDCLXXIII (Εδώ ο ίδιος ο Χριστός γιόρτασε, τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων του 1673).

Και μετά η φωνή, μας αναφέρει εγκυκλοπαιδικά ότι για να δημιουργηθεί ένα εκατοστό πετρώματος πρέπει να περάσουν 80-120 χρόνια. Εάν συνδέσουμε τα 2 γεγονότα θα δούμε έναν παπάρα μεγάλης εμβέλειας να καταστρέφει τελέτουργικά το πέτρωμα προς ικανοποίηση των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμονιών του.