5:36

Τα πόδια της. Το πρώτο πράγμα που κοίταξα. Τα πόδια της. Όχι τον παππού μου που έκλαιγε καθισμένος στην πολυθρόνα. Ούτε την μάνα μου που με κοιτούσε γεμάτη απορία και ανυπομονησία μήπως και της πω πως όλα είναι καλά. Το μόνο πράγμα που έβλεπα ήταν τα πόδια της. Εκεί κάτω, στο κουντεπιέ. Και ξαφνικά, μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου θυμήθηκα. Με θυμήθηκα μικρό, που με έβαζε να ξαπλώσω πάνω στα πόδια της με το κεφάλι μου να ακουμπάει στο σημείο που τώρα είχε καρφωθεί το βλέμμα μου. Ίσα που έφταναν τα πόδια μου την μέση της. Και αυτή σκύβοντας από πάνω μου, έπιανε τα χέρια μου και με κουνούσε για να αποκοιμηθώ τραγουδώντας μου τραγούδια που τώρα πια δεν θυμάμαι. Εκείνη τα είχε ξεχάσει προ πολλού, όπως και μένα. Της έπιανα το πόδι για να της βάλω το παπούτσι, αλλά δεν χώραγε το αριστερό. Είχε πρηστεί το πόδι και έπρεπε να κόψω λίγο το παπούτσι στην φτέρνα. Ταυτόχρονα γυρνούσα πίσω, τότε που με νανούριζε. Όμως έπρεπε να την ντύσουμε. Γιατί θα ‘ρχόταν κόσμος να την δει. Αλλά εγώ συνέχιζα να θυμάμαι. Τότε που όλα ήταν πολύ καλύτερα. Τότε παλιά…

Advertisements