Κοινόδοντας

Ευτυχώς δεν πήρε το Όσκαρ. Γιατί ευτυχώς; Ευτυχώς γιατί θα μας τα είχαν πρήξει… αυτοί που δεν το είδαν. Που ποτέ δεν θα το δουν. Όχι ότι εγώ είμαι καλύτερος. Το είχα «βρει» πέρυσι αλλά δεν το έβλεπα γιατί ήμουν σίγουρος για την πατάτα. Το είδαμε όταν είχαν ανακοινωθεί οι υποψηφιότητες, με μία κρυφή ελπίδα ότι θα έβλεπα κάτι καλό.

«Το Θέμα» με περηφάνεια παρουσιάζει τον Κυνόδοντα. Μάλιστα. Ο Θέμος Γκανγκστεριάδης μας παρουσιάζει περήφανος τον Κυνόδοντα. Από τα ξέκωλα της εκπομπής του στην κουλτούρα της κιτρινοφυλλάδας του. Χαχαχα, εδώ γελάμε!

Ξαφνικά ο Έλληνας απέκτησε κουλτούρα, κινηματογραφική ματιά, βλέπει αλλιώς τώρα τα μεσημεριανά! Ο Έλληνας που ΔΕΝ έχει δει τον Κυνόδοντα υπενθυμίζω, αλλά είναι περήφανος για την υποψηφιότητα. Και ας μην νικήσαμε, εξάλλου δεν έχουμε λόμπυ στο Hollywood εμείς. Έχουν όμως οι άλλοι, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Προσωπικά πάντως δεν έχω βρει άνθρωπο που να το έχει δει όντως και να του άρεσε. Ούτε σε μένα άρεσε. Αυτή την κουλτούρα δεν την μπορώ καθόλου. Μπορεί να είχε ένα κάποιο νόημα, αλλά αυτή την κουλτούρα δεν την μπορώ. Γέλασα όμως αρκετά, σε επίπεδο κωμωδίας δλδ. Και έχω πάρα πολύ καιρό να δω αστεία κωμωδία. Συγχαρητήρια πάντως στον σκηνοθέτη, ο οποίος δεν εκμεταλλεύτηκε στο παραμικρό όλο τον ντόρο γύρω από το δημιούργημα του.

Giorugosu από Λος Άντζελες αποκλειστικά για το Fukuru.

Advertisements

108 λεπτά κλαψομουνίασης

ή αλλιώς γιατί να μην δεις το «Black Swan» του Aronofsky.

Είχα διαβάσει σε ένα blog ή forum ή κάπου στο ίντερνετ τέλος πάντων, ότι δεν υπάρχει λόγος να πληρώσω 9 ευρώ εισητήριο και να πάω να δω ένα μπιμπικιασμένο φιλμ χωρίς χρώματα. Κάθομαι σπίτι μου στην 40″ LED TV μου και απολαμβάνω την ταινία σε 1080p ανάλυση. Όπως θα έπρεπε να τη δεις.
Μερικοί θα πούνε για την μαγεία του σινεμά, της σκοτεινής αίθουσας, του φιλμ, αυτούς τους κόκκους που σε ταξιδεύουν… wrong!
Αν ήταν έτσι ο ήχος θα είχε μείνει στο stereo, 2 ηχεία μπροστά από την οθόνη και πολλά σου είναι. Αντιθέτως έχει βελτιωθεί απίστευτα εδώ και 2 δεκαετίες. Η εικόνα όμως παραμένει το ίδιο αηδία, και δεν βλέπω να κάνουν κάτι γι’αυτό. Δύσκολο μεν, αλλά κάτι θα πρέπει να σκεφτούν… Αλλιώς σπιτάκι «κατεβασμένη» ταινία, πίτσα, pause και πάω για χέσιμο επειδή μου ήρθε εκείνη την ώρα. Αυτά για το τεχνικό κομμάτι που δεν φταίει η ταινία, αλλά η απόφαση μου να πάω να την δω στο σινεμά.

Back to the movie. Στο Wrestler και στο Π, ήξερα τί θα δω πάνω κάτω. Στο Requiem for a dream, πήγα εντελώς απροετοίμαστος, μετά από πρόταση φίλου και έμεινα με την ταινία. Στο The Fountain, είδα μόνο το trailer και πάλι είδα ένα αριστούργημα. Επομένως αποφάσισα να πάω στο Black Swan, μόνο με το trailer για να πάθω πάλι την πλάκα της ζωής μου με την δημιουργία του Aronofsky. Το λιγότερο που περίμενα ήταν ένα Wrestler στην γυναικεία του version. Και θα είχα μείνει και ευχαριστημένος.
Τέτοια πλάκα όμως δεν την περίμενα… από το πρώτο 20λεπτο να έχω βαρεθεί τη ζωή μου, το κλαψούρισμα της χαζομπαλαρίνας και τα κοντινά, ταρακουνημένα πλάνα που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι είσαι μέρος της σκηνής. Εάν θέλεις να δεις ταινία με τέτοιες λήψεις δες το Breaking the waves.
Η προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αγγίξει την τελειότητα, όπως την οραματιζόταν ο σκηνοθέτης της με άφηνε πλήρως αδιάφορο. Ίσως γιατί έχω δει πολύ καλύτερες ταινίες για την μάχη του καλού και κακού μας εαυτού, π.χ. το Mulholland Drive. Άσε που το politically correct μήνυμα της ταινίας, βγαίνω έξω πίνω 2-3 ποτά γίνομαι λιάρδα και αυνανίζομαι με αποτέλεσμα να βρω τον κακό μου εαυτό, είναι απλά για γέλια.

Το αστείο είναι ότι παίρνει 8,6 μέχρι στιγμής στο IMDB με 51000 ψήφους περίπου. Μπορεί και να κάνω λάθος στην τελική. Ποιός ξέρει. Πάντως σας προτείνω να «κατεβάσετε» το DvdSCR που έχει βγει και να το δείτε σπιτάκι σας.
Τελικά το μόνο Black Swan που αξίζει είναι αυτό.

Λίγα λόγια

Η αρχική σκέψη ήταν να καταγραφούν τα διάφορα σχέδια, κυρίως ταξιδιωτικά, και δρομολόγια που έχω για τους επόμενους 2 μήνες. Αλλά μετά απο μία συμβουλή αλλαγής θέματος προς αποφυγή γρουσουζέματος, θα σας πω τί έγινε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν μου.
Έχουμε και λέμε, την επόμενη βδομάδα κλείνω 4 μήνες δουλειά σε δημόσιο φορέα… Μιλάμε για το απόλυτο καθισιό… πράγμα που μας οδηγεί στο επόμενο θέμα, περιττά κιλά. Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα μία ανησυχητική αύξηση του σωματικού μου βάρους κατά 5 κιλά. Όλα αυτά βέβαια ήρθαν μετά απο μία προσπάθεια να χάσω 5 κιλά.
Την παταγώδη αποτυχία την αποδίδω στην καθιστική και βαρετή δουλειά, στις επίσης καθιστικές ενασχολήσεις στον ελεύθερο μου χρόνο, ίσως και στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ κάποιες βδομάδες πριν το Πάσχα, οπότε  σήμερα το απόγευμα θα ξεκινήσω περπάτημα/τρέξιμο στον πλησιέστερο στίβο.

Επίσης δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο συναίσθημα που να μην το έχω νιώσει τον τελευταίο καιρό. Το οποίο είναι άκρως παρανοϊκό ώρες ώρες και δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε ένα παρατεταμένο άγχος. Με ηρεμούν πάντως οι εκτενέστατες βραδινές συνομιλίες, δυστυχώς εκ του τηλεφώνου, και όταν απουσιάζουν χαλιέμαι. Με τον φόβο να καταντήσω σαν την ξανθιά γκόμενα του Sex and the city στο συγκεκριμένο άρθρο σταματάω εδώ.

P.S. Επιτέλους βγαίνει και μία ταινία που ανυπομονώ να δω στον κινηματογράφο. Αυτή!
Είδα και το Gainsbourg τις προάλλες, ωραία ταινιούλα, αν και δεν ήξερα πολλά για τον κύριο, εκτός του ότι η κόρη του είναι τραγουδίστρια και παίζει στο Antichrist του Φον Τρίερ και εκείνη την φάση με την Γουίτνευ Χιούστον. Επίσης το περίμενα πιο βαρύ και καταθλιπτικό.

Τον θείο μου τον έλεγαν Όσκαρ

Jeff Bridges, δεν είδα, θέλω να δω.
Cristoph Waltz, όσο μπόρεσα να δω απο Μπάσταρδους καλά έπαιζε.
Sandra Bullock (really?) δεν είδα και δεν θέλω να δω.
Mo’Nique, είδα, πάρα πολύ καλή, αν και πολύ ψυχοπλάκωμα.
Up, είδα, αρκετά καλό, αλλά εάν έχεις δει πρόσφατα το Mary & Max…
The Hurt Locker, είδα, υπερεκτιμημένο κατά την ταπεινή μου άποψη.
Avatar, είδα, που να μην έβλεπα!

Αυτά τα λίγα για την βραδιά των Όσκαρ.

Mary and Max

Το καλύτερο είναι όταν ξεκινάς να δεις μία ταινία χωρίς να ξέρεις τίποτα γι’αυτήν. Ίσως επειδή δεν έχεις τι να κάνεις εκείνο το βράδυ, ίσως επειδή βαριέσαι να κάνεις ότι έχεις να κάνεις εκείνο το βράδυ. Ένα τέτοιο βράδυ ήταν το χθεσινό. Και είδα μία ταινία την οποία είχα «δανειστεί» επειδή τυχαία είδα ότι είχαν βγει υπότιτλοι. Τίποτα άλλο. Εκτός από το γεγονός ότι ήταν γυρισμένη με την μέθοδο του στοπ καρέ σε πλαστελίνη δεν είχα ιδέα για το τι ακριβώς θα δω και ήμουν προετοιμασμένος για να κοιμηθώ στο εικοσάλεπτο.

Πως μπορεί να απαντήσει ένας Νεοϋορκέζος μεσήλικας τις ερωτήσεις μίας 8χρονης απο την Αυστραλία ενώ ταυτόχρονα αυτή να του δίνει μαθήματα ζωής; Όλα γίνονται μέσα σε μιάμιση περίπου ώρα. Η ταινία είναι απλά ένα αριστούργημα. Ήθελα να πω πολλά αλλά ελπίζω να τα δείτε απο μόνοι σας. «Δανειστείτε» την τώρα! Και μετά τολμάνε να λένε το Avatar αριστούργημα…. πφφφ!

P.S. Η φωνή του Max (Philip Seymour Hoffman) είναι όλα τα λεφτά!
P.S.S. Αν δεν μπορείτε να δείτε animation κάντε μία εξαίρεση.

In 3D

Εψές πήγαμε και είδαμε το Avatar του James Cameron. Η προηγούμενη ταινία που είχε σκηνοθετήσει ο κύριος ήταν ο Τιτανικός εν έτει 1997.
Και εκεί που περιμέναμε πως και πως το Battle Angel Alita μας παρουσιάζει το Avatar, in 3d. 12 ευρώ το εισητήριο. Αλλά σ’αυτό δεν φταίει ο σκηνοθέτης. Ίσως να είναι και το μόνο πράγμα για το οποίο δεν φταίει.

Αρχίζουμε. Η ταινία εάν δεν έχει ιστορία δεν λέει. Η συγκεκριμένη όχι μόνο δεν είχε story της προκοπής, σενάριο κλπ. ήταν και βουτηγμένη μέσα στα κλισέ όσο δεν πάει. Δεν έγινε τίποτα μα τίποτα που να έβγαινε έστω και λίγο απο τα πλαίσια του κλισέ. Αν του πήρε 4-5 χρόνια για να δημιουργήσει αυτό το πράμα, τί να πω. Μία ομάδα απο 4-5 επιστήμονες μελετάει τον πλανήτη. Εταιρεία ενδιαφέρεται για το ορυκτό που υπάρχει στον πλανήτη και υπάρχουν και οι πεζοναύτες για να προστατέψουν τον κόσμο σε αυτόν τον απίστευτα εχθρικό πλανήτη. Όταν ξεκινάει η επίθεση απο τους πεζοναύτες, οι επιστήμονες απορούν έκπληκτοι γιατί επιτίθενται… μάλιστα.

Περνάμε και στο 3d που ήταν το μοναδικό σημείο που άξιζε. Αν και είπε ότι η ταινία δεν είχε σκηνοθεσία που να εξυπηρετεί το 3d κάτι τέτοιο δεν είδαμε ούτε σε ένα δευτερόλεπτο σ’όλη την προβολή. Προσπάθησε να το καλύψει βεβαίως οπότε και σε αρκετές σκηνές που περίμενες τα βέλη να περνάνε μέσα απ’την οθόνη, κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Τα καλύτερα στοιχεία ήταν ο ήχος, όπου στην σκηνή του βομβαρδισμού του δέντρου ήταν απίστευτος και η ψηφιακή δημιουργία του νερού. Απλά τέλειο! Επιστρέφοντας σπίτι δεν μπορούσα να θυμηθώ ούτε νότα απο την μουσική της ταινίας… οπότε ή δεν υπήρχε καθόλου (πράγμα δύσκολο) ή ήταν εντελώς τρισάθλια.

Οπότε συνοψίζοντας θα μπορούσα να πω ότι μπορούσε να βγάλει μία full 3d ταινία και να διασκεδάζεις στην κάθε σκηνή και ας μην είχε καμμιά ιστορία, παρά να προσπαθήσει ανεπιτυχώς να δημιουργήσει την επόμενη saga που δυστυχώς θα φάμε στη μάπα για πολλά χρόνια ακόμη. Οπότε 2/5 μόνο και μόνο για το 3d.

The curious case of what the fuck am I looking at?

Μην δείτε με τίποτα την ταινία «The Curious Case of Benjamin Button».
Έχουμε και λέμε, David Fincher σκηνοθέτης. Προηγούμενες δουλειές Seven, Fight Club, The Panic Room, Zodiac etc.
Καθίστε και δείτε μία απο αυτές καλύτερα… Μετά το απογοητευτικό Zodiac έρχεται να μας αποτελειώσει με τον κουμπί τον ρουμπί τον ρουμποκομπολογί. Στον κάδο των αχρήστων πλέον παρέα με τον Σάϊαμαλάκα.

Brad Pitt, ηθοποιός. Δείτε καλύτερα το πρόσφατο Burn after Reading, ή το Seven ξανά, ή το Fight Club ξανά για να δείτε ότι κάποτε τα πήγαιναν καλά ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Cate Blanchett, ηθοποιός. Δείτε τον Άρχοντα ξανά, ή το Elizabeth ή το I’m Not There που κάνει τον Bob Dylan.

Και είναι κοντά 3 ώρες γαμώτο….