The Wrestler by Darren Aronofsky

the-wrestler Καμμία σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του αγαπητού μας Αρονόφσκι. Δεν έχει τίποτα συγκλονιστικό στην σκηνοθεσία, λογικό βέβαια για τέτοιου είδους ταινία.

Η ζωή, ή καλύτερα τα τελειώματα της καριέρας ενός παλαιστή. Ο Μίκυ Ρουρκ είναι ίσως ο μόνος που θα μπορούσε να αποδώσει τόσο πιστά τον ρόλο αυτό απο τη στιγμή βέβαια που είχε περάσει κάποια αποτυχημένα χρόνια και ως πυγμάχος όταν οι λόφοι του Hollywood δεν φωνάζαν το όνομα του.

Και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που δίνει νόημα στην κατα τ’άλλα γεμάτη κλισέ ταινία. Χωρίς οικογένεια, χωρίς κόρη, χωρίς γυναίκα, με δουλειά που δεν είναι δουλειά και με προβλήματα υγείας προσπαθεί να κάνει το μόνο που του δίνει κάτι πίσω. Κλασσικό σενάριο χωρίς ανατροπές, χωρίς κρυμμένα μυστικά, χωρίς τίποτα.

Ο Μίκυ Ρουρκ όπως στο Sin City, όπως και στο Angel Heart χτυπάει κορυφή κατα την ταπεινή μου άποψη. Πολύ καλός στον ρόλο και όλα τα λεφτά στην ταινία που φαίνεται ότι είναι γυρισμένη αποκλειστικά γι’αυτόν.

Δείτε την, απλά μην περιμένετε Fountain, μην περιμένετε Requiem, μην περιμένετε Π. Τόσο απλά.

Advertisements

Blindness… την τύφλα τους!

Πήγα χθες να δω το έργο που αναφέρω στον τίτλο σε γνωστό multiplex σινεμά της πόλης…
Να σας πω πέντε λόγια για την ταινία… Βασικά είναι μεταφορά απο βιβλίο και ελπίζω για πρώτη και μοναδική φορά ίσως, η ταινία να μην έχει πραγματικά καμμία σχέση με το βιβλίο!

Εξηγούμαι. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, διότι για να διαβάσω ένα βιβλίο πρέπει να γκρεμιστούν φούρνοι κλπ. Οπότε θα μιλήσω για την ταινία. Η ταινία απλά κατάφερε να με εκνευρίσει απο το πρώτο μισάωρο και να νοιώσω απίστευτα προσβεβλημένος αν και δεν είμαι τυφλός. Πιστεύω και ελπίζω να έχουν γίνει κινήσεις, ακόμη και μηνύσεις απο την πλευρά των απανταχού οργανώσεων για τα δικαιώματα των τυφλών ανθρώπων…

Δεν είναι δυνατόν να μας δείχνει τους ανθρώπους να τους μαντρώνουν μόλις τυφλωθούν, λες και είναι ψυχικά ασθενείς, σε «στρατόπεδα συγκέντρωσης». Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ήταν μεταδοτικό αλλά έλεος πια… Και μέσα σε 1-2 μέρες να περιφέρονται άλλοι γυμνοί, άλλοι μέσα στη βρωμιά κλπ. Δεν λέω ότι το να είσαι τυφλός είναι εύκολο πράγμα. Έχει τις δυσκολίες του, και πόσο μάλιστα αν έτσι απότομα χάσεις την όραση σου. Τότε γίνονται όλα πολύ πιο δύσκολα! Αυτή η μετάβαση απο τον ορατό κόσμο σε έναν σκοτεινό είναι κάπως. Αλλά οι τυφλοί είναι άνθρωποι όπως όλοι μας, ούτε καθυστερημένοι είναι, ούτε βρωμιάρηδες είναι, ούτε ψυχικά ασθενείς, ούτε εν δυνάμει εγκληματίες!
Δυστυχώς σε μένα, αυτό προσπάθησε να περάσει η ταινία με όλες τις μαλακίες που έδειχνε. Τελικά έχασα 8 ευρώ και μιάμιση ώρα απο τη ζωή μου. Αυτά.

The Y in the X-files…

Όταν πήρα χαμπάρι ότι θα έβγαινε καινούρια ταινία αναρωτήθηκα γιατί…

Όταν είδα τις πρώτες κριτικές να το κατατάσουν στις απαράδεκτες ταινίες είπα ok δεν βλέπαν την σειρά παλιότερα…

Όταν όμως είδα αυτό το έκτρωμα που δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με την σειρά, εκτός του ότι παίζαν οι ίδιοι ηθοποιοί τους βασικούς χαρακτήρες, αποφάσισα να πάω στην Αμερική και να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω απο τον Chris Carter… όπως στο South Park!

Απλά θα αναφέρω κάτι που είπε ένας executive:

«The hardcore `X-Files’ fans, they’re happy. And frankly, that’s who the movie was made for,» said Chris Aronson, distribution executive for 20th Century Fox.

So not true man! So not true… Δεν πήγαινα να δω το Dark Knight για 2η φορά καλύτερα…

Sicko man, sicko…

Χθες είδα το τελευταίο δημιούργημα του Michael Moore με τίτλο «Sicko».
Αυτή τη φορά στο στόχαστρο μπαίνει το ανύπαρκτο, όπως αποδεικνύεται τελικά, Εθνικό Σύστημα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα μου πείτε & τί μας νοιάζει εμάς εδώ στο Ελλάντα; Μας νοιάζει & μας κόφτει γιατί εκτός απο τις ΗΠΑ δείχνει το σύστημα υγείας & σε άλλες χώρες όπως Καναδά, Γαλλία, Μεγ.Βρετανία & Κούβα.
Στις ΗΠΑ το σύστημα είναι πολύ απλό: οι φαρμακοβιομηχανίες & οι ασφαλιστικές εταιρείες κάνουν παιχνίδι, ελέγχουν τα πάντα, με απότερο σκοπό το μέγιστο κέρδος εις βάρος των ασθενών. Όμως στις υπόλοιπες χώρες που επισκέφτηκε, τα πράγματα ήταν ακόμη πιο απλά. Όλα είναι τζάμπα, γιατί όλα τα πληρώνει το κράτος… Χωρίς έμμεσες χρεώσεις, χωρίς επιβάρυνση στους φόρους, χωρίς λογαριασμό στο τέλος!
Εμείς τελικά με ποιά ομάδα παίζουμε; Εκεί είναι που μας νοιάζει & εμάς…
Δεν θέλω να πολιτικοποιήσω το blog μου, ελπίζω να καταλαβαίνετε.

Ελληνική τηλεόραση & ταινίες

Την προηγούμενη Παρασκευή είχε στη Νετ το «Requiem for a Dream» μετά τα μεσάνυχτα.
Το Σαββάτο γύρω στις 2 το βράδυ στο Mega είχε το Final Fantasy, μία πρωτοποριακή ταινία αν και όχι πολύ καλή.
Χθές το βράδυ, μετά τις 1 το βράδυ είχε στο Alter το «Dune» του David Lynch & στη Νετ τον «Εξορκιστή».
Όλα καλά & όλα ωραία. Με μία ένσταση όμως. Για πιό λόγο βάζουν τέτοιες ταινίες όταν ξυπνούν οι βρυκόλακες & στο prime time μας έχουν πρήξει με απαράδεκτα διαμάντια τύπου Βαν Νταμ, Τσακ Νόρις κλπ. καθώς & με χιλιοπαιγμένες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου;
Το ΣΚΑΙ δείχνει το «24» αλλά έπρεπε να περιμένεις μέχρι τις 2 το βράδυ για να δεις ένα επεισόδιο. Η προσπάθεια του ΑΝΤ1 ήταν πιο οικτρή καθώς είχε σταματήσει την σειρά στη μέση.
Ζήτω το internet, τα torrents & το free downloading!!!

3×3 στην εφηβεία…

Στην εφηβεία δεν διάβαζα βιβλία, το διάβασμα το άρχισα μετά & πάλι δεν διαβάζω όσο θα ήθελα γιατί κουράζομαι εύκολα λόγω της μη εξοικίωσης μου. Οπότε 3 βιβλία που διάβασα στην εφηβεία και μου άρεσαν (μετά απο πολύ σκέψη & προσπάθεια) είναι:
1) Philip K. Dick – Do Androids Dream of Electric Sheep? Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το Blade Runner του Ridley Scott. Cyberpunk rules!!!
2) H.P. Lovecraft – At the Mountains of Madness. Μυθολογία Κθούλου & τα ρέστα… Φοβερός αλλά όλοι μου λένε να διαβάσω Πόε που είναι μέντορας & κλάσεις ανώτερος!
3) Graham Masterton – Ο Άρχοντας του Ψεύδους. Horror/fantasy & πολύ αίμα, μιά χαρά!

Πάμε τώρα στις ταινίες, άλλη μία απογοήτευση της εφηβείας αφού όλο μαλακίες έβλεπα…
1) Star Wars Episodes IV, V, VI. Αμέτρητα Σαββατοκύριακο με τον cousin να βλέπουμε την space opera του George Lucas & να αναλύουμε το κάθε εφφέ…
2) Indiana Jones. Τιτιρίτι τιτιρί!!! Μαστίγιο & καπελαδούρα…
3) Terminator 2. I’ll be back και αμέτρητες σφαίρες! Ακόμη μου αρέσουν οι χρωματισμοί σ’αυτή την ταινία!

Και τελειώνουμε με την μουσική που ήταν το μοναδικό πράγμα που ασχολιόμουν σοβαρά τότε.
1) Nirvana – Smells Like Teen Spirit. Θυμάμαι ακριβώς την πρώτη φορά που άκουσα το τραγούδι & το συζητούσαμε με τον φίλο μου στα αγγλικά. Επίσης την ημέρα που πέθανε ο Cobain και περίμενα να ακούσω κάθε ώρα τις ειδήσεις στο MTV μπας και βγεί κανείς και πεί ότι είναι ψέμματα. Με διαφορά η μεγαλύτερη επιρροή στην ζωή μου!
2) Sonic Youth – 100%. Guitar feedback & τα μυαλά στα κάγκελα!
3) Therapy? – Troublegum. Ο δίσκος που με έβγαλε απ΄το λύκειο… All people are shit, bad trip tatooed on my brain!!!

Αυτααααά, τελικά ήμουν πολύ Αμερικανάκι… Προσπαθώ να αλλάξω!

The soundtrack of my life

Μετά από πάσα της Nathalie παραθέτω τα 10 καλύτερα soundtrack ή τέλος πάντων αυτά που με έκαναν περισσότερο αίσθηση & έδωσαν στην ταινία ένα καλύτρερο feeling…

1) The Deer Hunter (1978) για το καταπληκτικό Cavatina του Stanley Myers.
2) Dead Man (1995) για τον Neil Young
3) 21 Grams (2003) για την απίστευτη δημιουργία του Gustavo Santaolalla
4) Le Fabuleux Destin D’ Amelie Poulain (2001), Yann Tiersen εννοείται…
5) Requiem For A Dream (2000) για το θέμα του Clint Mansell που ακούγεται παντού πλέον!
6) The Piano (1993), Michael Nyman & πιάνο…
7) Dracula (1992) για την ατμόσφαιρα που έδωσε ο Wojciech Kilar
8) Blade Runner (1982) για την δουλειά του Βαγγέλη Παπαθανασίου
9) Star Wars (1977-2005) γιατί η μουσική του John Williams ήταν το μόνο πράγμα που έμεινε αναλλοίωτο σ’όλη την διάρκεια της σειράς.
10) Pink Panther (1963) για το πολύ γνωστό θέμα του Henry Mancini

Αυτά τα ολίγα, όποιος θέλει παίρνει πάσα απο μένα για τα δικά του καλύτερα soundtracks