191

Επειδή το ονειρεύτηκα χθες

Χρόνια πολλά fuckface!!!
Επίσης στους φίλους μου Joplin & Poe!

Advertisements

Η αλλαγή.

Κατέβηκα τη σκάλα, άνοιξα την εξώπορτα και βγήκα στο δρόμο. Κοίταξα στα δεξιά μου το αυτοκίνητο του ξαδέρφου μου και τον ίδιο να προσπαθεί να βρεί κάτι στο πορτ μπαγκάζ. Προχώρησα προς το μέρος του. Τον ρώτησα πού είναι η μάνα μου. Μέσα, σε μας είναι όλοι μαζεμένοι και με ένα νεύμα του κεφαλιού έδειξε το σπίτι τους.
Με ρώτησε τί γίνεται, πως πάει; Του είπα να πα να γαμηθεί και προχώρησα μέσα στο σπίτι. Άνοιξα την πόρτα και όντως ήταν όλοι εκεί, μαζεμένοι γύρω απο το τραπέζι. Καλώς τον, με μία φωνή όλοι μαζί. Θα κάτσεις για κανένα ουζάκι; Όχι πρέπει να φύγω, απάντησα. Κοίταξα τη μάνα μου και της είπα ότι θα δεν θα αργήσω να γυρίσω το μεσημέρι. Χαιρέτησα και έφυγα.

Κατέβηκα τη σκάλα, άνοιξα την εξώπορτα και βγήκα στο δρόμο. Κοίταξα στα δεξιά μου το αυτοκίνητο του ξαδέρφου μου και τον ίδιο να προσπαθεί να βρεί κάτι στο πορτ μπαγκάζ. Προχώρησα προς το μέρος του. Τον ρώτησα πού είναι η μάνα μου. Μέσα, σε μας είναι όλοι μαζεμένοι και με ένα νεύμα του κεφαλιού έδειξε το σπίτι τους.
Με ρώτησε τί γίνεται, πως πάει; Χαμογέλασα, θυμήθηκα, δεν απάντησα και προχώρησα μέσα στο σπίτι. Άνοιξα την πόρτα και όντως ήταν όλοι εκεί, μαζεμένοι γύρω απο το τραπέζι. Καλώς τον, με μία φωνή όλοι μαζί. Θα κάτσεις για κανένα ουζάκι; Κοντοστάθηκα λίγο, θυμήθηκα και απάντησα θετικά. Κοίταξα τη μάνα μου και της είπα να μου δώσει ένα ποτήρι. Το γέμισα με μπύρα και ευχήθηκα στην υγειά μας.

Back in Black

Εάν βλέπεις στον ύπνο σου ένα φίλο σου να σου βαράει πρέζα…

Εάν βλέπεις στον ύπνο σου έναν άσχετο που ήσασταν μαζί φαντάροι να σε κυνηγάει στο μετρό του Λονδίνου…

Εάν βλέπεις στον ύπνο σου έναν άλλο φίλο σου να μένει σε εγκαταλελειμένη πολυκατοικία που έχει γίνει κατάληψη απο εγκληματίες…

Και όλα αυτά σε διάφορες διαβαθμίσεις γκρίζου και μαύρου!

Εεεε δεν μπορεί να πάει καλά η επόμενη μέρα σου!

Οπότε κατάθλιψη σου ‘ρχομαι once again!

Dream Sequence No 4 (part II)

Μπήκα μέσα στο κτίριο απο την πόρτα της κορυφής. Μπροστά μου ήταν γονατιστός ο Geregron & άγγιζε με τα δάχτυλα το πάτωμα. Κοίταξα ευθεία μπροστά. Μια αίθουσα απλωνόταν γύρω στα 20 μέτρα βάθος, 10 πλάτος & 5 ύψος με κολόνες οι οποίες είχαν ως διακόσμηση παράξενα όντα. Ο Geregron σηκώθηκε & μου έδειξε τους τοίχους & τις κολόνες. «Η διακόσμηση είναι άνθρωποι, πιθανόν οι μαθητές του σχολείου. Επίσης αυτή η αίθουσα δεν θα έπρεπε να χωράει κανέναν απ’τους δυό μας.» Γύρισα προς την έξοδο. Μία λαμπερή ηλιαχτίδα πλημμύριζε την είσοδο λες & ο ήλιος προσπαθούσε να περάσει απο την πόρτα. Ξαναγύρισα προς την αίθουσα & μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου άπλωσα το χέρι μου σ’εναν τοίχο. Μαύρη γλίτσα απλωνόταν παντού. Κάτι σαν υγρή κρύα πίσσα. Ο Geregron είχε εξαφανιστεί. Κοίταξα καλύτερα στον κοντινό τοίχο, η διακόσμηση ήταν οι διάφοροι συμμαθητές μου. Κάτι σαν το Alien φαντάστηκα & προσπάθησα να προετοιμαστώ. Στα πέντε λεπτά που πέρασα μέσα στην αίθουσα δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά οι τοίχοι, οι κολόνες, οι πόρτες & οι σκάλες άρχισαν να λιώνουν. Τα άτομα που βρίσκονταν παγιδευμένα σιγά σιγά άρχισαν να απελευθερώνονται. Προσπάθησα να μιλήσω με κάποιους απο αυτούς αλλά το σοκ που είχαν υποστεί ήταν μεγάλο για συζητήσεις. Ταυτόχρονα άλλοι τοίχοι,πόρτες & σκαλιά δημιουργόντουσαν φυλακίζοντας ξανά τους ανθρώπους σε άλλες στάσεις. Σε λιγότερο απο 2 λεπτά είχε τελειώσει η μετάβαση & έμεινα πάλι μόνος στην αίθουσα, η οποία είχε πλέον εντελώς διαφορετική διαρρύθμιση. Προσπάθησα να ακολουθήσω κάποια γνωστά σημεία αλλά τίποτα δεν θύμιζε το παρελθόν. Έτσι αποφάσισα να μείνω στην είσοδο, η οποία θα γινόταν μία ωραία έξοδος διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Μετά απο 5 λεπτά το σκηνικό επαναλήφθηκε δημιουργώντας μία νέα αίθουσα. Ξανά ήμουν ο μοναδικός μέσα στον χώρο. Αποφάσισα να βγώ απο το κτίριο. Βγήκα έξω & γύρισα για να το δω άλλη μία φορά. Η τεράστια πυραμίδα είχε αρχίσει να γυρνάει γύρω απο τον άξονα της. Απομακρύνθηκα & πήγα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κοιτούσα για αρκετή ώρα το θέαμα. Ξαφνικά προσγειώθηκε απότομα κάτι δίπλα μου, το οποίο με τίναξε αρκετά μέτρα. Όταν σηκώθηκα είδα τί ήταν. Με κοίταξε & έβγαλε μία αγριοφωνάρα άλλο πράγμα. Μπορώ να πω ότι εάν είχα την άνεση μου εκείνη τη στιγμή θα καθόμουν στο ίδιο σημείο αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με διέταξε να το βάλω στα πόδια. Ο Hulk με ακολουθούσε κατα πόδας & γρύλλιζε κατα καιρούς δείχνοντας τις προθέσεις του. «You gotta be kiddin’ me!» σκέφτηκα καθώς έτρεχα προς το σπίτι μου. Υπολόγισα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω σώος ώς εκεί. Σε ένα σημείο του δρόμου πετάχτηκε μπροστά μου ένας άλλος Hulk. Σταμάτησα ανάμεσα τους & κοίταξα μία τον ένα, μία τον άλλο. «NOW you’re shittin’ me!» φώναξα στους δύο πράσινους γίγαντες καθώς άρχισαν να τρέχουν προς τα μένα. Μόλις πλησίασαν απότομα έσκυψα με αποτέλεσμα να συγκρουστούν στον αέρα & να εξαφανιστούν μέσα σε μία μπάλα φωτός. Εντυπωσιασμένος απο το αποτέλεσμα της δειλίας μου κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Να μην σας τα πολυλογώ, στο δρόμο συνάντησα άλλους έξι Hulk τους οποίους & εξόντωσα με τον ίδιο τρόπο. Ένα μόνο έχω να πω: Ευτυχώς ήταν ζυγός ο αριθμός τους γιατί αλλιώς να δούμε τί θα έκανα αυτόν που περίσσευε!

Dream Sequence No4

Βιαστικά μάζεψα τα βιβλία, βιαστικά έφαγα το πρωινό μου, βιαστικά έβαλα τα ρούχα μου & βιαστικά ξεκίνησα για το σχολείο. Πρωί πρωί & να σε ταλαιπωρούνε έτσι, σκέφτηκα, γιατί δεν περιμένουνε να ανοίξει το μάτι μας πρώτα; Έφτασα στο σπίτι του Γιάννη. Του φώναξα δυο τρεις φορές αλλά δεν εμφανίστηκε. Άνοιξα την εξώπορτα & χτύπησα την πόρτα του σπιτιού. Δεν απάντησε κανείς. Επέμενα λιγάκι ακόμα & μετά τα παράτησα. Πιθανόν θα ξεκίνησε χωρίς εμένα. Επόμενος σταθμός το σπίτι του Πασχάλη. Έμενε δίπλα σε κάτι ξεχασμένες γραμμές τρένου, στις οποίες μόνο μία φορά είδαμε κίνηση απο κάτι τρένα που κουβαλούσαν άρματα για το κοντινό στρατόπεδο. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά ανοιχτό & αφύλαχτο με πολυκατοικίες εκατέρωθεν των γραμμών. Πολύ σκοτεινή μέρα σκέφτηκα & έστρεψα το βλέμμα μου στα σύννεφα. Το πιο χαρούμενο χρώμα τους ήταν σκούρο γκρί. Λογικό για Νοέμβρη αλλά κάτι δεν κολλούσε στο όλο σκηνικό. Εκεί όπου τα σύννεφα είχαν κενά & λογικά κάποιος θα περίμενε να δει τον ουρανό, το μόνο που έβλεπες ήταν σκοτάδι. Κοίταξα με απορία λίγο καλύτερα. Σταμάτησα να περπατώ. Μου φάνηκε σαν πολλά λαμπάκια να άναψαν ξαφνικά & να φώτιζαν μέσα απο τα σύννεφα. Λίγα δευτερόλεπτα & μετά τα σύννεφα κυριάρχησαν στον ουρανό. Προχώρησα γρήγορα προς το σχολείο, αφήνοντας το σπίτι του Πασχάλη πίσω μου γιατί υπέθεσα ότι θα είχαν φύγει μαζί. Όταν έφτασα στο Γυμνάσιο βρέθηκα μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Στα πέντε πρώτα δευτερόλεπτα που μπορούσα να σκεφτώ λογικά διαπίστωσα ότι σε όλη τη διαδρομή απο το σπίτι μέχρι εδώ, δεν είχα συναντήσει άνθρωπο. Αρχικά δεν μου έκανε αίσθηση αλλά τώρα που έβλεπα το κτίριο κατάλαβα ότι ίσως να έχουν κρυφτεί. Πλησίασα το κτίριο απο την μπροστινή του πόρτα, ή καλύτερα απο εκεί που παλιά βρισκόταν η μπροστινή πόρτα. Όσο ύψωνα το βλέμμα μου τόσο περισσότερο δέος ένιωθα. Πρέπει σίγουρα να ξεπερνούσε σε ύψος τα 500 μέτρα. Όταν κοίταξα στο σημείο που βρισκόταν παλιά η είσοδος & είδα ότι όντως εκεί υπήρχε μία πόρτα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Πως είναι δυνατόν να συνέβαινε αυτό. Απο φυσικής απόψεως δεν ευσταθεί. Μπροστά μου, ακριβώς στη θέση που βρισκόταν παλαιότερα το γυμνάσιο τώρα στεκόταν επιβλητικά μία ανάποδη πυραμίδα. Η κορυφή της αντεστραμμένης πυραμίδας δεν ήταν καρφωμένη στο έδαφος. Απλά άγγιζε ελαφρώς το χώμα. Στο 1.5 μέτρο περίπου απο το έδαφος υπήρχε κάτι που θύμιζε είσοδο. Η περιέργεια μου ήταν τόσο μεγάλη που υπερνίκησα όποιανδήποτε φοβία είχα & άνοιξα την πόρτα της πυραμίδας.

Dream sequences 2&3

Είχα πολύ καιρό να δω κάποιο όνειρο. Τουλάχιστον να δω κάτι ενδιαφέρον και μετά να το θυμάμαι. Αυτό συνέβη τις προάλλες με 2 όνειρα απανωτά & άκρως ενδιαφέροντα…ίσως!
1ο Όνειρο:
Έψαχνε ένας Κορεάτης (σαν τους μαφιόζους στις ταινίες) να βρει τον αδερφό μου. Η μάνα μου ανησύχησε και μου ανέθεσε την επικίνδυνη αποστολή! Τότε ταξίδεψα στον χωρόχρονο, απο Θεσσαλονίκη βρέθηκα ξαφνικά Καρδίτσα μέσα σε γνωστό video club της περιοχής απ’όπου & τηλεφώνησα στον αδερφό μου. Του εξήγησα & αυτός δεν απάντησε, απλά γελούσε! Ακολούθησε ένα κυνηγητό με τον τύπο στους δρόμους του Edinburgh ώσπου τελικά τον ακολούθησα στο σπίτι του. Τώρα εκεί βρισκόταν με ένα παλιό μου έρωτα & την κολλητή της, η οποία έκανε μπάνιο. Στις πόρτες υπήρχαν ποστερ από ταινίες splatter. Επειδή δεν άντεχα να είμαι κοντά στην Ν. έφυγα & σε 2 nanosec βρισκόμουν σε ένα super market της Θεσσαλονίκης. Με πλησίασε ο Κορεάτης & ζητούσε να μάθει πού είναι ο αδερφός μου. Με μεγάλη αγωνία απαιτούσα να μου πει τί τον θέλει, & μου απαντά: θέλω να του πουλήσω κάτι προβολείς αυτοκινήτου!!!
Έλεος, πρέπει να έχω κάποιο πρόβλημα έτσι; Εάν ακόμα πιστεύετε ότι όλα πάνε καλά με την ψυχοσύνθεση μου τότε περιμένετε γιατί ακολουθεί το δεύτερο όνειρο:
2ο Όνειρο:
Δεν θα πώ πολλά, τα λόγια είναι περιττά εδώ κλπ. είχα γκόμενα την Kelly Osbourne!!! δηλαδή πεθερό τον Ozzy! και σας ρωτώ,ποιός λογικός άνθρωπος ονειρεύεται τους Osbournes;

Sunflowers και γύρος (Η τελική αναμέτρηση)

-Σταμάτα εδώ.
Ο Νίκος πάρκαρε στα δεξιά του δρόμου & κατέβηκαν.
Άρχισε να ψιχαλίζει. Γκίνια βλέπεις.
-Γαμώ την γκαντεμιά μου, ο Βασίλης έβριζε ψιθυριστά. Να πάμε απο καμμιά τράπεζα να βγάλω φράγκα. Γαμώ την οικονομική μου διαχείριση, 300 ευρώ σε 5 μέρες! Να κάναμε και τίποτα πα’ στο διάολο! Όλα στο φαϊ και στις μπύρες τα δώσαμε.
-Γιατί ρε μαλάκα, άσχημα πέρασες; Αφού την άλλη βδομάδα την κάνουμε, μετά θα τα ξαναπούμε σε κανα χρόνο. Γάμησε με τώρα. Ο Γιώργος έδειξε ένα γυράδικο.
-Πάμε σ’εκείνο, μια χαρά παρακμή φαίνεται.
Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι με ένα αποκρουστικό πορτοκαλί χρώμα, αποτυχημένη απόπειρα δημιουργίας ευχάριστου κλίματος στο μαγαζί. Ο ελάχιστος γύρος που είχε απομείνει είχε γίνει κάρβουνο αποτέλεσμα της αδιαφορίας της υπαλλήλου.
Στάθηκαν μπροστά στον πάγκο & διστακτικά κοίταξαν την υπάλληλο, πιθανότατα περιμένοντας να τους διώξει για να γλιτώσουν απο μία πιθανή δηλητηρίαση.
Ο Νίκος τελικά έκανε την αρχή δίνοντας παραγγελία οδηγημένος απο την μόνιμη πείνα του.
Ακολούθησαν & οι άλλοι, ο Γιώργος έβγαλε τρεις μπύρες απ’το ψυγείο & κάθισαν στο τραπέζι.
Πίσω τους κάθονταν ένας τύπος γύρω στα 50 με παρέα 3 άδεια μπουκάλια μπύρας & ένα μισογεμάτο.
-Αυτό είναι & γαμώ τα καψουροτράγουδα. Είπε ο Βασίλης & ταυτόχρονα σήκωσε το δάχτυλο του στον αέρα, δείχνοντας πιθανόν τα ηχητικά κύματα που έρχονταν απ’το ηχείο.
Ο Γιώργος προσπαθούσε να καταλάβει πιο τραγούδι ήταν, πάντα περίμενε το ρεφρέν γιατί με τα ελληνικά είχε κάποιο πρόβλημα.
-Άκου εδώ, συνέχισε ο Βασίλης & ψιθύριζε τα λόγια:»Έχει σύννεφα απόψε δεν μπορώ τα μάτια σου να δω!
-Εντάξει καλό είναι. Αν και δεν ακούω τέτοια αυτό ακούγεται.
-Τί λε ρε Γιώργο είσαι μαλάκας; Να στο πει γκόμενα αυτό να τρελαθείς μαλάκα!
-Καλά θα ήταν ρε Μπίλυ αλλά αυτά είναι μόνο για τα τραγούδια. Μία μόνο μου έχει πει 2-3 όμορφα λόγια & αυτή τώρα είναι πιο μακριά απ’όλες. Ο Γιώργος κοιτούσε ανάμεσα στην γωνία του ψυγείου & το πουθενά.
Ο Νίκος παρενέβη αφού είχε τελειώσει με τον πρώτο γύρο.
-Τόσα χρόνια αυτήν περιμένουμε μαλάκα αλλά όλο παπάρια τρώμε. Εδώ που τα λέμε, όλοι αυτό περιμένουν, άντρες γυναίκες. Τουλάχιστον η πλειοψηφεία. Και εσύ ρε Μπίλυ θέλεις να τις ταπεινώσεις…
Τα γέλια επανέφεραν τον Γιώργο στον ίδιο χωρόχρονο με τους υπόλοιπους.
-Ρε πούστη μου, ένα όνειρο ήταν. Ξεπεράστε το ρε μαλάκες.
-Ένα όνειρο, πρόσθεσε ο Γιώργος, που φαίνεται η αντιμετώπιση σου απέναντι στο θηλυκό.
????? ο Νίκος
-Να ρε ‘σεις. Δεν έχεις πολλές επιτυχίες με τις γυναίκες & ρίχνεις το φταίξιμο σ’αυτές ενώ κατα βάθος φταίς μόνο εσύ & κανένας άλλος. Άσε που δεν κάνεις τίποτα γι’αυτό με πρόσθετο αποτέλεσμα άθελα σου να μειώνεις τον εαυτό σου. Έχω άδικο;
-Πιστεύω έχεις απόλυτο δίκιο για την περίπτωση του Βασίλη.
-Και που το ξέρεις ρε μαλάκα αναλυτή; ρώτησε ο Βασίλης όλο νεύρο.
-Αφού & εγώ έτσι σκέφτομαι! Ο Γιώργος ήταν αν μή τι άλλο αφοπλιστικός.
Πήγε στο ψυγείο, πήρε άλλες 3 μπύρες & επέστρεψε στο τραπέζι.
-Λοιπόν άκου να δεις, είχα πάει στην Πινακοθήκη του Λονδίνου & εκεί είδα τα ένα απο τα «Sunflowers» του Βαν Γκονγκ. Στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου. Εντάξει ιδέα δεν έχω απο ζωγραφική αλλά για κάτι τέτοιο να τρελλαίνονται διάφοροι μου φαινόταν υπερβολικό. Για το προσωοπικό μου γούστο είχε άλλους χίλιους πίνακες καλύτερους απο αυτόν. Μετά απο λίγο βέβαια, όταν τον παρατήρησα καλύτερα & συνήθισε το μάτι είδα την κρυμμένη του ομορφιά. Τα απίστευτα ζωντανά & φωτεινά χρώματα που ήταν λες και μόλις είχε τελείωσει να τον ζωγραφίζει. Και μπαίνουμε στο άλλο σκέλος, για ποιόν λόγο πήγαιναν όλοι στον συγκεκριμένο πίνακα & όχι στους υπόλοιπους εξίσου διάσημους πίνακες; Πιστεύω είχε καταφέρει να ξεχωρίσει απο τους υπόλοιπους γιατί τον διαφημίζανε καλύτερα. Τον είχαν καλύτερα φωταγωγημένο απο τους υπόλοιπους, σαν να τον προσέχαν ιδιαίτερα. Οπότε διαφήμιση, διαφήμιση για κάτι που αξίζει με την δεύτερη ματιά. Το σωστό promotion ώστε να δοθεί η απαραίτητη προσοχή & σημασία και έπειτα ακολουθεί η αναγνώριση της ομορφιάς. Κάτι τέτοιο ίσως να αντιστοιχεί σε σένα & σε μένα, σε εμάς γενικότερα.
-Δηλαδή λες ότι ακολουθούμε λάθος δρόμο;
-Εννοείται! Φίλε πρώτη κίνηση είναι να διαφημίσουμε αυτά που έχουμε να προσφέρουμε. Να πλασάρουμε τον εαυτό μας έτσι ώστε να μπούμε κάτω απο τον σωστό φωτισμό & να μην προσπαθούμε απ’τη σκιά με φωνές να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας. Γκέγκε; Όπως είχε πει κάποτε και ένας θείος μου: «Μην πουλάς τον εαυτό σου για λιγότερο απ’όσο αξίζεις!»
Ο Βασίλης κοιτούσε πλέον την μπύρα του.
-Ελπίζω να έχεις δίκιο, είπε & σήκωσε το ποτήρι του.
-Πώς τα φέρνει η πουτάνα η ζωή εεε; ο Νίκος απόρησε.
-Δηλαδή, τον ρώτησε ο Γιώργος
-Είμαστε τρεις φαντάροι στη μέση του πουθενά, τρώμε καμμένο γύρο, θα κατουράμε μπύρα & ούζα για καμμιά βδομάδα, αναλύουμε πίνακες ζωγραφικής & τους συνδέουμε με την σεξουαλική μας ζωή…
-Γάμησε τα! απάντησε ο Βασίλης
Ο Γιώργος τους κοιτούσε γεμάτος απορία:
-Ποιά είναι η δεύτερη πιο θρησκευτική χώρα μετά απο την Thundera;