Χαμηλά

Βαδίζω με το βλέμμα χαμηλά. Έτσι έμαθα από μικρό παιδί. Έτσι με έμαθαν από μικρό παιδί. Κοιτάζω λίγα εκατοστά πέρα από τα παπούτσια μου. Εκεί έπεφτε πάντοτε η ματιά μου. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν οι μύτες από τα παπούτσια των άλλων.
Μην κοιτάς παραπάνω, θα απογοητευτείς. Χαμηλά όλοι κοιτάνε, όπως εσύ. Κανείς δεν πρόκειται να κοιτάξει πιο ψηλά, ούτε εσύ. Δεν μπορείς, δεν θέλεις, δεν πρέπει. Έτσι με έμαθαν από μικρό παιδί.

Μια μέρα όμως εκεί που περπατούσα βρέθηκε στο δρόμο μου ένα κομμάτι γυαλί. Η ματιά μου έπεσε πάνω του και επάνω της έπεσαν οι ακτίνες του ήλιου. Άπλετο φως άσπρισε το τοπίο και αναγκάστηκα να κάνω αυτό που δεν έπρεπε. Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά αποφεύγοντας την αντανάκλαση. Την πανέμορφη αντανάκλαση. Περιμένοντας να επανέλθει το τοπίο, άρχισα να ανατριχιάζω. Δεν ήξερα καν τι με περίμενε…

Ανοίγοντας τα μάτια είδα το γαλάζιο του ουρανού, μαζί με κάτι λευκά σύννεφα, ελαφρώς μαυρισμένα. Όλα ήταν πανέμορφα. Κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να κοιτάω χαμηλά. Δεν υπάρχει λόγος. Ίσως να μπορέσω ξανά να κοιτάξω χαμηλά. Κάποια στιγμή, κάποτε. Εκεί κάτω στα παπούτσια μου. Για να δέσω τα κορδόνια μου. Ίσως και για να κοιτάξω τα παπούτσια των άλλων. Άραγε θα είμαι ο μόνος;

Q&A in bed

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι. Βάζεις το χέρι κάτω από το μαξιλάρι. Ή ξύνεις το κεφάλι σου, ή τρίβεις το πρόσωπο σου. Μπορεί και να χασμουριέσαι…

Σε ποιά ερώτηση/εις θα απαντούσες εκείνη τη στιγμή;

Λίγα λόγια

Η αρχική σκέψη ήταν να καταγραφούν τα διάφορα σχέδια, κυρίως ταξιδιωτικά, και δρομολόγια που έχω για τους επόμενους 2 μήνες. Αλλά μετά απο μία συμβουλή αλλαγής θέματος προς αποφυγή γρουσουζέματος, θα σας πω τί έγινε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν μου.
Έχουμε και λέμε, την επόμενη βδομάδα κλείνω 4 μήνες δουλειά σε δημόσιο φορέα… Μιλάμε για το απόλυτο καθισιό… πράγμα που μας οδηγεί στο επόμενο θέμα, περιττά κιλά. Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα μία ανησυχητική αύξηση του σωματικού μου βάρους κατά 5 κιλά. Όλα αυτά βέβαια ήρθαν μετά απο μία προσπάθεια να χάσω 5 κιλά.
Την παταγώδη αποτυχία την αποδίδω στην καθιστική και βαρετή δουλειά, στις επίσης καθιστικές ενασχολήσεις στον ελεύθερο μου χρόνο, ίσως και στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ κάποιες βδομάδες πριν το Πάσχα, οπότε  σήμερα το απόγευμα θα ξεκινήσω περπάτημα/τρέξιμο στον πλησιέστερο στίβο.

Επίσης δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο συναίσθημα που να μην το έχω νιώσει τον τελευταίο καιρό. Το οποίο είναι άκρως παρανοϊκό ώρες ώρες και δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε ένα παρατεταμένο άγχος. Με ηρεμούν πάντως οι εκτενέστατες βραδινές συνομιλίες, δυστυχώς εκ του τηλεφώνου, και όταν απουσιάζουν χαλιέμαι. Με τον φόβο να καταντήσω σαν την ξανθιά γκόμενα του Sex and the city στο συγκεκριμένο άρθρο σταματάω εδώ.

P.S. Επιτέλους βγαίνει και μία ταινία που ανυπομονώ να δω στον κινηματογράφο. Αυτή!
Είδα και το Gainsbourg τις προάλλες, ωραία ταινιούλα, αν και δεν ήξερα πολλά για τον κύριο, εκτός του ότι η κόρη του είναι τραγουδίστρια και παίζει στο Antichrist του Φον Τρίερ και εκείνη την φάση με την Γουίτνευ Χιούστον. Επίσης το περίμενα πιο βαρύ και καταθλιπτικό.

Πολλά πολλά

Και έτσι απλά θα φτάσουμε στις διακοπές. Προτιμώ να πηγαίνω μετά τον δεκαπενταύγουστο, αν γινόταν και μέσα στον Σεπτέμβρη δεν θα με χαλούσε καθόλου. Όμως φέτος αλλάξανε τα σχέδια τελευταία στιγμή. Και ακολουθούν πολλά ταξίδια και πολύς δρόμος. Αντοχές, υπομονή και όλα θα πάνε καλά.

Ίσως πάλι να ξεφύγω απο την πόλη. Ας όψεται το επαγγελματικό, χωρίς δουλειά δεν μπορείς να κάνεις και πάρα πολλά. Όλα εξαρτώνται απο μία ανακοίνωση. Αλλά πρώτα ας περάσουμε καλά στις διακοπές μας και μετά βλέπουμε. Μετά ανησυχούμε ή εφησυχαζόμαστε. Μετά, όλα μετά… ποτέ κάτι για το τώρα. Και όσο ανησυχείς για το μετά όλο και κάποιος θα βρεθεί να σου πει για το τώρα. Να σου μιλήσει για σήμερα, το πολύ μέχρι αύριο.

Πολύ ανυπομονησία έχει πέσει ρε παιδάκι μου και δεν μπορώ καθόλου τα αναμμένα κάρβουνα. Ίσως πάλι να επανέρθω στις παλιές εποχές και να γράψω κανένα κείμενο της προκοπής, γιατί αυτό που διαβάζετε τώρα είναι ψιλομαλακία εδώ που τα λέμε. Απλά για να κρατάω την σελίδα εν ζωή. Σε κώμα ελαφρώς, με μηχανική υποστήριξη.

Έδωσα θεωρητικά για το μηχανάκι, δέκα ερωτήσεις και απάντησα και στις δέκα σωστά. Με έχουν φάει τα κουνούπια, σαν πρεζόνι είμαι απο τα πολλά τσιμπήματα! Έχω και μία ουλή στο μπράτσο μου που δεν θυμάμαι που σκατά την έπαθα. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να είναι εξωγήινης προέλευσης και να έχουν βάλει απο αυτά τα τσιπάκια του αντίχριστου μέσα για να με παρακολουθούν. Αλλά οι φίλοι μου τα κουνούπια ήρθαν και με τσίμπησαν δύο φορές ακριβώς πάνω απο την ουλή. Και τώρα ελέγχω εγώ το τσιπάκι… κάτι σαν κουμπιά ON/OFF. Και θέλω μία θέση στο δημόσιο για να γυρνάω σπίτι μου στις 3.

Αυτά… δεν την παλεύω άλλο λέμε, δύσκολος χειμώνας έρχεται!
Δεν την παλεύω άλλο λέμε, δύσκολος χειμώνας έρχεται!

Δεν είναι αγορά… είναι επένδυση!

Μπαίνω στο ebay και παίρνω τα ακόλουθα:

1. Γυαλιά ηλίου, 106 δολλάρια περίπου 79 ευρώ δηλαδή.

1

2. Μουστάκι ψεύτικο αυτοκόλλητο, 2,61 δολλάρια περίπου 2 ευρώ.

2

3. Περούκα με χωρίστρα, 12,50 δολλάρια περίπου 9,35 ευρώ.

3

4. Θήκη για περίστροφο, 99 δολλάρια περίπου 74 ευρώ.

4

5. Κοστούμι προγενέστερης δεκαετίας, 60 δολλάρια περίπου 45 ευρώ.

5

6.  Chevrolet Caprice του 1978, 1500 δολλάρια περίπου 1132 ευρώ.

6

σύνολο 1341,35 ευρώ περίπου και είμαι πανέτοιμος… let’s go!

Stuff…

Λοιπόν, το Σαββάτο είδα την Στιγμή της Αλήθειας…
Ένας τυπάς, άκρως αντιπαθητικός όπως και ο πατέρας του, «κέρδισε» εκατό χιλιάδες ευρώ απαντώντας σε ερωτήσεις που υποτίθεται έπρεπε να τον φέρουν σε δύσκολη θέση…
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, μπορείτε να δείτε το χάλι που είχε η τουαλέτα απο τον εμετό μου…

Το παρουσιάζει η κυρία Something, δεν θυμάμαι. Που είναι σύζυγος του αξιολάτρευτου Α. Γ. ο οποίος είναι  ένας απο τους ανθρώπους που πραγματικά θέλω να δείρω. Αλλά λόγω έλλειψης σωματικής δύναμης, επειδή τα αποθέματα της φυσικής μου δύναμης τα χρησιμοποιώ για πιο ευγενείς σκοπούς, θα τον αφήσω ήσυχο στο κόμμα του. Που και εκεί θέλω να δείρω αρκετό κόσμο.

Επίσης θέλω να δείρω πάρα πολύ τον Γ.Λ. που παρουσιάζει το 50/50. Είναι πολύ αντιπαθητικός. Αυτά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη δικαιολογία…

Πήγα είδα το Κύμα στον κινηματογράφο, αλλά δεν πήγα στο Φεστιβάλ. Βαρέθηκα. Είχε μία ταινία για τους Sonic Youth αλλά ήταν αργά και βαριόμουν. Θα πάω και στο μέγαρο την Παρασκευή να δω την Τόσκα. Όπερα για όσους ξύνουν το κεφάλι τους τώρα. Φάση θα έχει.
Διάβασα ένα βιβλίο του Κορτάσαρ (Διαδρομές), τώρα διαβάζω την Καρδιά του Κτήνους, μετά θα δω και την ταινία, και έπειτα θα αρχίσω τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι… Thank you very much!

Είμαι και πολύ κουλτουριάρης τελευταία, οπότε πάρτε και ένα ποίημα για τελείωμα να γουστάρετε:
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή και εις το χλωρό χορτάρι
γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς!