Stuff…

Λοιπόν, το Σαββάτο είδα την Στιγμή της Αλήθειας…
Ένας τυπάς, άκρως αντιπαθητικός όπως και ο πατέρας του, «κέρδισε» εκατό χιλιάδες ευρώ απαντώντας σε ερωτήσεις που υποτίθεται έπρεπε να τον φέρουν σε δύσκολη θέση…
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, μπορείτε να δείτε το χάλι που είχε η τουαλέτα απο τον εμετό μου…

Το παρουσιάζει η κυρία Something, δεν θυμάμαι. Που είναι σύζυγος του αξιολάτρευτου Α. Γ. ο οποίος είναι  ένας απο τους ανθρώπους που πραγματικά θέλω να δείρω. Αλλά λόγω έλλειψης σωματικής δύναμης, επειδή τα αποθέματα της φυσικής μου δύναμης τα χρησιμοποιώ για πιο ευγενείς σκοπούς, θα τον αφήσω ήσυχο στο κόμμα του. Που και εκεί θέλω να δείρω αρκετό κόσμο.

Επίσης θέλω να δείρω πάρα πολύ τον Γ.Λ. που παρουσιάζει το 50/50. Είναι πολύ αντιπαθητικός. Αυτά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη δικαιολογία…

Πήγα είδα το Κύμα στον κινηματογράφο, αλλά δεν πήγα στο Φεστιβάλ. Βαρέθηκα. Είχε μία ταινία για τους Sonic Youth αλλά ήταν αργά και βαριόμουν. Θα πάω και στο μέγαρο την Παρασκευή να δω την Τόσκα. Όπερα για όσους ξύνουν το κεφάλι τους τώρα. Φάση θα έχει.
Διάβασα ένα βιβλίο του Κορτάσαρ (Διαδρομές), τώρα διαβάζω την Καρδιά του Κτήνους, μετά θα δω και την ταινία, και έπειτα θα αρχίσω τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι… Thank you very much!

Είμαι και πολύ κουλτουριάρης τελευταία, οπότε πάρτε και ένα ποίημα για τελείωμα να γουστάρετε:
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή και εις το χλωρό χορτάρι
γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς!

Make love, not Facebook!

Λοιπόν αυτή τη φορά βγήκα εντελώς απο το Facebook. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Πάντως βρήκα τρόπο να διαγράψεις εντελώς το account σου και όχι να το απενεργοποιήσεις όπως πολύ ύπουλα σε υποχρεώνουν οι διαχειριστές του site.

Οι λόγοι που βγήκα είναι πολλοί. Βασικά το γεγονός ότι τερμάτισα το περίπτερο έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ολοκλήρωση μου ως άνθρωπο και ως ανώτερο, «κοινωνικά» και «πνευματικά», ον. Και γι’αυτό τον λόγο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς που με βοήθησαν να επιτύχω τον σκοπό μου…

Με λίγα λόγια, είναι μία μαλακία και μισή το όλο θέμα, δεν προσφέρει πραγματικά τίποτα, φίλους πρέπει να βρίσκεις έξω, να πας για καφέ, για ποτά, για κρασοκατάσταση, να κλαίτε μαζί, να γελάτε μαζί και να μαλώνετε μαζί, δίπλα δίπλα, φάτσα φάτσα dude!

Αν είναι να ξαναβρεθώ με τους συμμαθητές μου, να δω τις ζωές τους, με τα κουτσούβελα, τις δουλειές, τα ένσημα και να τις συγκρίνω με την δική μου ώστε να νιώσω περήφανος που είμαι ανώτερος άρχοντας σε 3 κρατίδια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, φύλαρχος σε 5 απο τις 7 φυλές του Αμαζονίου και λείαν συντόμως ο πρώτος άνθρωπος που θα πάει στο κέντρο της γης, συγγνώμη αλλά δεν θα πάρω. Έχω χαθεί απο αυτά τα άτομα για χίλιους δυο λόγους, life is like that man, why change it?

Οπότε αν είναι να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή προτιμώ να δω το «It’s always sunny in Philadelphia»… Βασικά ξεχάστε ότι είπα πριν για το Facebook και δώστε βάση σ’αυτό. Δείτε το «It’s always sunny in Philadelphia»! Μαύρο χιούμορ at it’s finest! Ειδικά η 2η σεζόν…

Γενέθλια ρε σεις…

Ξέχασα τα γενέθλια του παιδιού μου ως καλός και στοργικός πατέρας… Μετά το φαγητό το έδειρα κιόλας!

Κλείνει 2 χρόνια και πάμε σιγά σιγά πλέον, δεν ξέρω κατα πόσο θα κλείσουμε και 3ο χρόνο… Δεν προβλέπω κατάθλιψη αυτόν τον χειμώνα, ο λόγος είναι κρυφός σαν τον βήχα μου.

Βλάχα πρέπει να παντρέψουμε τα τέκνα μας μου φαίνεται! Πιστεύω θα είσαι καλή συμπεθέρα!

Άϊντε τα λέμε μετά τις διακοπές! Να δούμε πότε θα δω την Α.υτού Μ.εγαλειότης;!

Παίγνιο

Λοιπόν, άλλη μία φορά ήρθε η σειρά μου να παίξω ένα μπλογκικό παιχνίδι…
Αν δεν κάνω λάθος οι κανόνες είναι: Βρίσκεις ένα βιβλίο (στην πιο κοντινή απόσταση), ανοίγεις στην σελίδα 123, αν δεν έχει διαλέγεις άλλο, αντιγράφεις απο την έκτη έως την όγδοη πρόταση.
Λοιπόν έχουμε και λέμε:

Ο κόσμος τους φώναζε «κουκλίτσες Μπάρμπι». Η Βάλερι ήταν μια χαρά κοπέλα όταν την πετύχαινες μόνη: ξύπνια, δραστήρια, έντιμη. Και ο Μπόμπι όταν βρισκόταν μόνος μαζί μου ήταν πολύ ανθρώπινος.

Απο το «Γυναίκες» του Τσαρλς Μπουκόφσκι.
Ήταν το 3ο βιβλίο στη σειρά, το πιο κοντινό ήταν αυτό μέσα στο κεφάλι μου (ψ5) αλλά δεν έχει 123 σελίδες και το 2ο ήταν το «32 Δεκέμβρη» του Bilal που είναι κόμικ και πάλι δεν έχει 123 σελίδες…
Πάσα παίρνει συγκεκριμένα η Βλάχα & όποιος άλλος επιθυμεί εκτός της Jane που έκανε και την πρόταση.