108 λεπτά κλαψομουνίασης

ή αλλιώς γιατί να μην δεις το «Black Swan» του Aronofsky.

Είχα διαβάσει σε ένα blog ή forum ή κάπου στο ίντερνετ τέλος πάντων, ότι δεν υπάρχει λόγος να πληρώσω 9 ευρώ εισητήριο και να πάω να δω ένα μπιμπικιασμένο φιλμ χωρίς χρώματα. Κάθομαι σπίτι μου στην 40″ LED TV μου και απολαμβάνω την ταινία σε 1080p ανάλυση. Όπως θα έπρεπε να τη δεις.
Μερικοί θα πούνε για την μαγεία του σινεμά, της σκοτεινής αίθουσας, του φιλμ, αυτούς τους κόκκους που σε ταξιδεύουν… wrong!
Αν ήταν έτσι ο ήχος θα είχε μείνει στο stereo, 2 ηχεία μπροστά από την οθόνη και πολλά σου είναι. Αντιθέτως έχει βελτιωθεί απίστευτα εδώ και 2 δεκαετίες. Η εικόνα όμως παραμένει το ίδιο αηδία, και δεν βλέπω να κάνουν κάτι γι’αυτό. Δύσκολο μεν, αλλά κάτι θα πρέπει να σκεφτούν… Αλλιώς σπιτάκι «κατεβασμένη» ταινία, πίτσα, pause και πάω για χέσιμο επειδή μου ήρθε εκείνη την ώρα. Αυτά για το τεχνικό κομμάτι που δεν φταίει η ταινία, αλλά η απόφαση μου να πάω να την δω στο σινεμά.

Back to the movie. Στο Wrestler και στο Π, ήξερα τί θα δω πάνω κάτω. Στο Requiem for a dream, πήγα εντελώς απροετοίμαστος, μετά από πρόταση φίλου και έμεινα με την ταινία. Στο The Fountain, είδα μόνο το trailer και πάλι είδα ένα αριστούργημα. Επομένως αποφάσισα να πάω στο Black Swan, μόνο με το trailer για να πάθω πάλι την πλάκα της ζωής μου με την δημιουργία του Aronofsky. Το λιγότερο που περίμενα ήταν ένα Wrestler στην γυναικεία του version. Και θα είχα μείνει και ευχαριστημένος.
Τέτοια πλάκα όμως δεν την περίμενα… από το πρώτο 20λεπτο να έχω βαρεθεί τη ζωή μου, το κλαψούρισμα της χαζομπαλαρίνας και τα κοντινά, ταρακουνημένα πλάνα που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι είσαι μέρος της σκηνής. Εάν θέλεις να δεις ταινία με τέτοιες λήψεις δες το Breaking the waves.
Η προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αγγίξει την τελειότητα, όπως την οραματιζόταν ο σκηνοθέτης της με άφηνε πλήρως αδιάφορο. Ίσως γιατί έχω δει πολύ καλύτερες ταινίες για την μάχη του καλού και κακού μας εαυτού, π.χ. το Mulholland Drive. Άσε που το politically correct μήνυμα της ταινίας, βγαίνω έξω πίνω 2-3 ποτά γίνομαι λιάρδα και αυνανίζομαι με αποτέλεσμα να βρω τον κακό μου εαυτό, είναι απλά για γέλια.

Το αστείο είναι ότι παίρνει 8,6 μέχρι στιγμής στο IMDB με 51000 ψήφους περίπου. Μπορεί και να κάνω λάθος στην τελική. Ποιός ξέρει. Πάντως σας προτείνω να «κατεβάσετε» το DvdSCR που έχει βγει και να το δείτε σπιτάκι σας.
Τελικά το μόνο Black Swan που αξίζει είναι αυτό.

5:36

Τα πόδια της. Το πρώτο πράγμα που κοίταξα. Τα πόδια της. Όχι τον παππού μου που έκλαιγε καθισμένος στην πολυθρόνα. Ούτε την μάνα μου που με κοιτούσε γεμάτη απορία και ανυπομονησία μήπως και της πω πως όλα είναι καλά. Το μόνο πράγμα που έβλεπα ήταν τα πόδια της. Εκεί κάτω, στο κουντεπιέ. Και ξαφνικά, μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου θυμήθηκα. Με θυμήθηκα μικρό, που με έβαζε να ξαπλώσω πάνω στα πόδια της με το κεφάλι μου να ακουμπάει στο σημείο που τώρα είχε καρφωθεί το βλέμμα μου. Ίσα που έφταναν τα πόδια μου την μέση της. Και αυτή σκύβοντας από πάνω μου, έπιανε τα χέρια μου και με κουνούσε για να αποκοιμηθώ τραγουδώντας μου τραγούδια που τώρα πια δεν θυμάμαι. Εκείνη τα είχε ξεχάσει προ πολλού, όπως και μένα. Της έπιανα το πόδι για να της βάλω το παπούτσι, αλλά δεν χώραγε το αριστερό. Είχε πρηστεί το πόδι και έπρεπε να κόψω λίγο το παπούτσι στην φτέρνα. Ταυτόχρονα γυρνούσα πίσω, τότε που με νανούριζε. Όμως έπρεπε να την ντύσουμε. Γιατί θα ‘ρχόταν κόσμος να την δει. Αλλά εγώ συνέχιζα να θυμάμαι. Τότε που όλα ήταν πολύ καλύτερα. Τότε παλιά…

Διαβάζω…

στο TVXS, άρθρο 1.

Σκέφτομαι, όπως κάποιο από τα σχόλια. Τόσο καιρό όλοι αυτοί οι καλλιτέχναι κλπ. κλπ. σιωπούν, επειδή λογικά το ΔΝΤ δεν αγγίζει την δική τους βαθειά τσέπη. Τώρα όμως με την απαγόρευση του καπνίσματος, που θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα κλπ. ήρθε η ώρα να επαναστατήσουμε.
Επίσης οι άνθρωποι του πνεύματος, συμφώνησαν με ιατρικό κείμενο το οποίο αμφιβάλλει για τις συνέπειες του παθητικού καπνίσματος.
Ως μη καπνιστής να σας πω κύριοι ότι μια χαρά με πειράζει όταν μου έρχεται ο καπνός στη μούρη… και ας είμαι κατά του μέτρου!

Επίσης διαβάζω κι αυτό.

Και δεν λέει να μου φύγει η μίνι κατάθλιψη που με έχει πιάσει από την Δευτέρα…

Για να κλείσουμε με μία νότα αισιοδοξίας, πήγαμε στο Φεστιβάλ της Άμεσης Δημοκρατίας και ακούσαμε τί έχει να μας πει ο Γκορντίγιο, δήμαρχος της Μαριναλέντα.
Πάρα πολύ ενδιαφέροντα τα λεγόμενα του που σε κάνει να λες ότι ίσως υπάρχει μία ελπίδα.
Διαβάστε & δείτε τις απόψεις του.

Λαίφκή Σαιληδά

Πήγα απέναντι στο ψιλικατζίδικο. 20 μέτρα το πολύ. Σκεφτόμουν εάν το επόμενο σπίτι, αυτό που διακαώς περιμένω να γνωρίσω θα έχει ψιλικατζίδικο στα 20 μέτρα. Είχε ζέστη. Αύγουστος και είχε ζέστη. Δεν περίμενα κάτι άλλο. Τελευταία όντως δεν περιμένω κάτι άλλο. Και δεν ξέρω γιατί. Ίσως τώρα να έμαθα. Να μην περιμένω. Ούτε να περιμένουν. Και κάνω και κάτι βλακείες τελευταία… Ο Σεπτέμβρης ακόμη πιο καυτός. Αυτό το ξέρω εγώ και κανείς άλλος. Γι’αυτό και μοιράζομαι αυτή την πολύτιμη γνώση μαζί σας. Ο Σεπτέμβρης θα είναι ακόμη πιο καυτός. Αυτό να το θυμάστε και όταν έρθει εκείνη η στιγμή που θα είναι ο Σεπτέμβρης πιο καυτός θα πείτε, τελικά είχε δίκιο ο Giorugosu.

Έφτασα στο ψιλικατζίδικο, πήρα ένα στυλό και ένα μπλοκάκι. Για να γράφω, να γράφω αυτά που σας λέω. Μέχρι στιγμής τίποτα…